ARCYLWOWIANIE -  to biografie, ciekawostki  i życiorysy osobistości  związanych ze Lwowem... wybranych przeze mnie subiektywnie jak najbardziej :)

FRANCISZEK SMOLKA 

Alfabetycznie :

Roman Abraham (1891-1976)- generał, obrońca Lwowa w 1918 roku, w kampanii wrześniowej 1939 roku dowódca Wielkopolskiej Brygady Kawalerii wchodzącej w skład Armii "Poznań"

Władysław Abraham (1860-1941) - ojciec Romana, historyk prawa polskiego i kościelnego. Od 1888 profesor Uniwersytetu Lwowskiego, 1899-1900 jego rektor. Od 1893 członek AU, od 1919 PAU. Zajmował się mediewistyką polską. Autor fundamentalnych prac z zakresu początków organizacji Kościoła w Polsce, na Litwie i na Rusi

Grzegorz Agopsowicz (1919-1981) - doktor medycyny, laryngolog. Pochodził z rodziny lwowskich Ormian. Szkoła średnia we Lwowie, studia medyczne we Wrocławiu. Ordynator Oddziału Laryngologicznego im. Babińskiego we Wrocławiu.

Tadeusz Agopsowicz (1923-1997) - inżynier budowy okrętów. We Lwowie uczeń szkoły średniej. Do wybuchu wojny mieszkał w Zakładzie Wychowawczym im. Abrahamowiczów. Studia na Politechnice Gdańskiej. Docent w Instytucie Okrętowym Politechniki Gdańskiej. Pochodził z rodziny lwowskich Ormian.

Kazimierz Ajdukiewicz - filozof i logik (1890-1963). Uczeń Kazimierza Twardowskiego, należał do lwowsko-warszawskiej szkoły filozoficznej. Kierownik Oddziału I Zakładu Filozoficznego UJK. Przewodniczący Polskiego Towarzystwa Filozoficznego. Po wojnie profesor UAM w Poznaniu i Uniwersytetu Warszawskiego. Członek rzeczywisty PAN.

Spirydon Albański (1907-1992) - słynny przedwojenny bramkarz piłkarskiej reprezentacji Polski, piłkarz KS Pogoń Lwów

Władysław Anders (1892-1970) - generał, po zajęciu Lwowa przez sowietów w 1939 roku więziony na Łąckiego, dowódca II Korpusu

Jan Bołoz Antoniewicz (1858-1922) - profesor historii sztuki na Uniwersytecie Lwowskim

Szymon Askenazy (1867-1935) - historyk i dyplomata i polityk, profesor historii nowożytnej na Uniwersytecie Lwowskim.

Herman Auerbach (1901-1942) - wybitny matematyk, profesor w Oddziale A Zakładu Matematycznego UJK, po zajęciu Lwowa przez hitlerowców zamknięty
w lwowskim getcie. Zamordowany przez Gestapo w 1942 roku.

Marian Auerbach - filolog klasyczny, docent w Wydziale Humanistycznym UJK, zamordowany przez Niemców w czasie II wojny światowej

Teodor Axentowicz (1859-1938) - plastyk, autor witraży w Katedrze

Erwin Axer (ur. w 1917 roku we Lwowie) - wybitny współczesny polski reżyser.

Wanda Babel de Fronsberg (z domu Niemczycka) (ur. w 1922 r.) - autorka pięknych wspomnień o przedwojennym polskim Lwowie

Karol Badecki (1886-1953) - profesor historii literatury polskiej, b. dyrektor Archiwum Akt Dawnych Biblioteki i Muzeum Historycznego we Lwowie, kustosz Biblioteki Jagiellońskiej, w r. 1949/50 dyrektor Biblioteki Zakładu Narodowego im. Ossolińskich we Wrocławiu

Oswald Balzer (1858-1933) - sławny historyk prawa polskiego na Uniwersytecie Lwowskim. Profesor UJK, rektor tej uczelni w roku 1895/96. Obywatel honorowy Miasta Lwowa. Członek PAU. Wsławił się skuteczną obroną polskiego prawa do Morskiego Oka w sporze z Węgrami.

Majer Bałaban (1877-1943) - historyk (prace o Żydach lwowskich), profesor prawa na Uniwersytecie Warszawskim

Stefan Banach (1892-1945) wybitny matematyk, największy polski uczony obok Mikołaja Kopernika i Marii Skłodowskiej-Curie, jeden z najwybitniejszych w świecie matematyków XX wieku. Samouk, w 1920 roku został asystentem katedry matematyki Politechniki Lwowskiej, kierowanej przez prof. Łomnickiego. W tym samym roku otrzymał doktorat filozofii z matematyki na UJK. W roku 1922 habilitował się, w roku 1924 został profesorem nadzwyczajnym UJK oraz człokiem-korespondentem PAU. W roku 1927 otrzymał tytuł profesora zwyczajnego UJK. Kierownik Oddziału C Zakładu Matematycznego UJK, dziekan Wydziału Matenatyczno-Przyrodniczego UJK w r. 1933/34, prezes Polskiego Towarzystwa matematycznego, członek Polskiej Akademii Umiejętności i Akademii Nauk Ukraińskiej SSR. Jeden z twórców tzw. lwowskiej szkoły matematycznej (do której należeli m.in. także zmarli podczas wojny inni lwowscy matematycy: Stefan Kaczmarz, Antoni Łomnicki, Włodzimierz Stożek, Stanisław Ruziewicz, Herman Auerbach, Paweł Juliusz Schauder). Laureat Wielkiej Nagrody PAU w 1939.
Zapoczątkował współczesną analizę funkcjonalną, wniósł istotny wkład w rozwój teorii topologicznych przestrzeni wektorowych, zajmował się ponadto teorią liczb rzeczywistych i szeregów ortogonalnych. Autor kilkudziesięciu oryginalnych prac matematycznych, publikowanych najczęściej w języku francuskim.
W czasie okupacji niemieckiej był karmicielem wszy w lwowskim Instytucie Badań nad Durem Plamistym R. Weigla. Zmarł tuż przed repatriacją w wyniku choroby nowotworowej w dniu 31.VIII.1945 roku, w domu pp. Riedlów, pochowany w ich grobowcu (tuż obok grobu Marii Konopnickiej) na Cmentarzu Łyczakowskim. Jego pogrzeb stał się wielką manifestacją środowiska naukowego Lwowa. Na cmentarzu Łyczakowskim żegnało go 16 mówców.
Za najważniejszą pracę Banacha uważa się Théorie des opérations linéaires (Teoria operacji liniowych, 1932).Posmiertnie wydano: "Wstęp do teorii funkcji rzeczywistych" i "Rachunek różniczkowy i całkowy". Był jednym z inicjatorów wydawnictw Studia Mathematica i Monografie Matematyczne.

Tadeusz Barącz (1849-1905) - rzeźbiarz, autor m.in. pomnika króla Jana III Sobieskiego (obecnie pomnik stoi w Gdańsku na Targu Drzewnym, zaś odnowiona tablica informuje złotymi literami, że wystawiło go w hołdzie "królowi Janowi III Sobieskiemu miasto Lwów").

Adam Baron (1924-1977) - lekarz ginekolog. We Lwowie uczeń VIII Gimnazjum, w czasie wojny w AK, następnie w wojsku jako adiutant gen. Michała Roli-Żymierskiego. Po wojnie studia medyczne, doktorat, stanowisko adiunkta w I Klinice Położnictwa i Chorób Kobiecych AM we Wrocławiu. Od młodości poświęcał się też twórczości poetyckiej (swoje utwory podpisywał niekiedy jako Andrzej Barski lub Antoni Bambetel). Był kierownikiem literackim Teatru Pantomima we Wrocławiu i autorem audycji satyrycznych w Radio Wrocław.

Kazimierz Bartel (1882-1941), matematyk, polityk. Profesor geometrii wykreślnej Politechniki Lwowskiej od 1913. W czasie I wojny światowej 1914-1918 w wojsku austriackim.1919 uczestnik obrony Lwowa, 1919-1920 minister kolei żelaznych. Poseł na sejm 1922-1930 - do 1925 z ramienia PSL “Wyzwolenie”,kiedy to opuścił szeregi stronnictwa z grupą innych posłów przeciwnych zbyt radykalnym tezom głoszonym przez kierownictwo partii w sprawie reformy rolnej. Stanął w sejmie na czele Klubu Pracy, który poparł przewrót majowy 1926 J. Piłsudskiego.
1926-1930 trzykrotnie premier i w okresie pełnienia tej funkcji przez Piłsudskiego 1926-1928 wicepremier. Przeprowadził w sejmie w VIII 1926 nowelę konstytucyjną, znacznie powiększającą rolę prezydenta w państwie. 1930 odsunięty od władzy zrezygnował także z mandatu poselskiego i poświęcił się pracy naukowej. 1937-1939 senator. Po IX 1939 przebywał we Lwowie, gdzie nawiązał kontakty z radzieckimi władzami okupacyjnymi. Rozstrzelany przez Niemców.

Zofia Batycka - lwowska piękność - Miss Polonia z 1930 roku

Stanisław Batowski-Kaczór (1866-1946), lwowski malarz-batalista, Studiował w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych u W.Łuszczkiewicza i F.Cynka oraz akademii wiedeńskiej i monachijskiej. Współzałożyciel lwowskiego Stowarzyszenie Artystów "Młoda Polska". Prowadził we Lwowie własną szkołę malarstwa. W willi malarza we Lwowie przy uli. Ponińskiego (obecnie I.Franki) mieści się aktualnie polski konsulat.

Adolf Beck -  wybitny fizjolog, rektor Uniwersytetu Lwowskiego w r 1912/1913, emerytowany kierownik Zakładu Fizjologii na Wydziale Lekarskim UJK, członek PAU, zmarł śmiercią samobójczą nie wytrzymawszy presji antyżydowskich represji w obozie Janowskim w sierpniu 1942 roku.

Władysław Bełza (ur. 17.X.1847 r. w Warszawie, zm. 29.I.1913 r. we Lwowie) - pisarz, poeta, wieloletni zasłużony pracownik Ossolineum.
Zadebiutował literacko w 1867 roku tomikiem wierszy pt. "Podarek dla grzecznych dzieci". Jeden z rymowanych utworów ("Kto ty jesteś - Polak mały..."), z "Katechizmu polskiego dziecka" zdobył niezwykłą popularność wśród milionów najmłodszych Polaków, powszechnie recytowane jak Polska długa i szeroka. Od 1882 roku pełnił funkcję tzw. skryptora Biblioteki Zakładu Narodowego im. Ossolińskich , potem został sekretarzem administracyjnym Ossolineum, a od roku 1891 kierownikiem jego Wydawnictwa. Wykorzystując przywilej Ossolineum na wydawanie podręczników szkolnych, wydawał znaczne ich ilości. Uprawiał popularną po Powstaniu Styczniowym lirykę społeczno-patriotyczną, ogłaszając kilka jej zbiorów.
Pochowany w alei zasłużonych na Cmentarzu Łyczakowskim.

Józef Bem (1794-1850) - polski generał artylerzysta, walczył w kampanii Napoleona przeciw Rosji, brał aktywny udział w Powstaniu Listopadowym, odznaczony za bohaterstwo orderem Virtuti Militari, na emigracji w Paryżu działacz związany z hotelem Lambert. W czasie Wiosny Ludów (1848) dowódca obrony Wiednia, naczelny dowódca armii węgierskiej, po jej upadku przeszedł na islam, przyjął imię Murat Pasza, zmarł w Syrii. Inżynier, budowniczy lwowskiego Ossolineum ("kaplica Bema").

Ludwik Bernacki (1882-1939) - historyk literatury polskiej, dyrektor Zakładu Narodowego im. Ossolińskich we Lwowie

August Bielowski (1806-1876) - historyk, dyrektor Zakładu Narodowego im. Ossolińskich we Lwowie

ks.Józef Bilczewski (1860-1923) - arcybiskup lwowski obrządku łacińskiego od 1900 roku, beatyfikowany w 2001 roku przez Papieża podczas wizyty we Lwowie. Profesor teologii dogmatycznej na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. Odznaczał się wielką wrażliwością społeczną, troską o biedotę. Usiłowal zmniejszać konflikty polsko-ukraińskie. Za życia mówiono o nim jak o świętym.

Alfred Biłyk - ostatni wojewoda lwowski - zmuszony rozkazem do opuszczenia Lwowa we wrześniu 1939 popełnił samobójstwo w Munkaczu na Węgrzech

Jurek Bitschan (1904-1918) - jeden z najmłodszych Orląt - 14-letni bohaterski obrońca Lwowa poległy w listopadzie 1918 roku, pochowany w katakumbach na Cmentarzu Orląt

Barbara Bittnerówna - słynna lwowska tancerka, po wojnie w Operze Śląskiej

Bogusław Bobrański (1904-1991) - chemik, profesor Pracowni Chemii Farmaceutycznej i Organicznej UJK, docent Politechniki Lwowskiej. Po wojnie profesor i rektor AM we Wrocławiu. Członek rzeczywisty PAN i członek nowojorskiej Akademii Nauk.

Kazimierz Bocheński (1871-1953) - ginekolog, profesor, kierownik Kliniki Położniczo-Ginekologicznej UJK. Po wojnie we Wrocławiu.

Wojciech Bogusławski (1757-1829)- aktor, reżyser, "ojciec polskiego teatru", w latach 1794-99 prowadził stały teatr we Lwowie

Mieczysław Boruta-Spiechowicz (1894-1985)- jeden z dowódców Orląt Lwowskich, później słynny generał,

Tadeusz Bór-Komorowski (1895-1966) - absolwent Politechniki Lwowskiej, generał, dowódca AK, po wojnie aż do śmierci w Londynie.

Stefan Bryła (1886-1943) - od 1921 roku profesor Politechniki Lwowskiej, od 1934 - Warszawskiej, pionier zastosowania spawalnictwa w budownictwie. Słynny budowniczy m.in. mostów. Brał udział w obronie Lwowa w XI 1918 r. Od 1926 roku poseł na Sejm. Członek PAU. W czasie II wojny działał w tajnym nauczaniu. Dwukrotnie aresztowany przez hitlerowców - w roku 1942 i 15.IX.1943, został rozstrzelany 3.XII.1943 r. w Warszawie.

Włodzimierz Burzyński (1900-1970) - inżynier teoretyk budownictwa, od 1921 roku pracownik naukowy Politechniki Lwowskiej, od 1934 roku profesor mechaniki. 4.I.1945 r. aresztowany przez sowietów, zwolniony 10.VII.1945, powrócił do pracy w Lwowskim Instytucie Politechnicznym. W 1946 r. przeniósł się do Gliwic, gdzie został rektorem Politechniki Śląskiej. Od 1949 r. ciężko chory, zmarł 17.VII.1970 r. w Gliwicach.

Łucja Charewiczowa (1897-1943) - polska uczona, historyk, docent UJK, od 1931 r. kustosz Muzeum Historycznego Miasta Lwowa, autorka wielu naukowych opracowań dotyczących historii Lwowa. W roku 1925, mając 28 lat i będąc już doktorem nauk humanistycznych opublikowała prace monograficzną o handlu średniowiecznego Lwowa. W następnych latach opublikowała szereg prac: "Dziesięciolecie badań nad dziejami Miasta Lwowa (1929), "Klęski zaraz w dawnym Lwowie" (1930), "Wodociągi starego Lwowa 1404-1663" (1934), "Czarna Kamienica i jej mieszkańcy" (1935), "Historiografia i miłośnictwo Lwowa" (1938). Od 1940 roku uczestniczka tajnego nauczania w Uniwersytecie warszawskim. Aresztowana w lipcu 1943 roku, osadzona na Pawiaku, wywieziona do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu i tam zamęczona 17.XII.1943 r.

Artur Chwalibogowski - lekarz pediatra. Docent UJK, ordynator Oddziału Wewnętrznego dla Dzieci Państwowego Szpitala Powszechnego we Lwowie. Po wojnie na uczelniach: Wrocławia, Szczecina, Zabrza.

Leon Chwistek (1884-1944) - malarz, krytyk i teoretyk sztuki; matematyk i filozof (szkoła Kazimierza Twardowskiego); członek awangardowego ugrupowania FORMIŚCI; twórca estetycznych teorii "wielości rzeczywistości" i strefizmu. Urodzony w 1884 w Krakowie, zmarł w 1944 w Barwiszach k. Moskwy.
Był wybitnym matematykiem i filozofem. W 1906 uzyskał na Uniwersytecie Jagiellońskim tytuł doktora filozofii. Od 1906 przez dwadzieścia lat, z przerwami, nauczał matematyki w Gimnazjum J. Sobieskiego. W latach 1908-1909 kontynuował studia filozoficzne w Getyndze. W okresie 1914-1916 służył w Legionach Polskich. Od 1922 wykładał matematykę na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1930 objął katedrę logiki matematycznej na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. W 1941 opuścił Lwów wraz z armią radziecką. Osiadł w Tyflisie (obecnie Tbilisi), gdzie nauczał analizy matematycznej. W 1943 zamieszkał w Moskwie; tu został działaczem Związku Patriotów Polskich.

Ks. Jan Cieński (1905-1992) - jeden z nielicznych po wojnie kapłanów polskich na terenie Ukrainy. W 1938 roku przyjął święcenia kapłańskie, w latach 1938-1945 wikariusz, później - do 1992 roku proboszcz parafii w Złoczowie. W 1967 roku tajnie konsekrowany przez Prymasa Polski ks. kard. Stefana Wyszyńskiego na biskupa. Zmarł w Złoczowie, pochowany na tamtejszym cmentarzu.

Tadeusz Cieński (1856-1925) - prawnik, działacz społeczny i znakomity gospodarz (także hodowca koni), poseł na sejm, wybitny działacz Stronnictwa Narodowego. Początkowo zwolennik ugody polsko-ukraińskiej, po zastrzeleniu w 1908 roku przez studenta ukraińskiego jego przyjaciela, namiestnika Galicji - Andrzeja Potockiego, jej przeciwnik. W listopadzie 1918 roku stworzył we Lwowie Polski Komitet Narodowy, aby uniemożliwić Ukraińcom przejęcie cywilnej władzy w mieście i powstrzymać urzędników Namiestnictwa i Magistratu przed współpracą z Ukraińcami (co się udało!). Od 1922 roku senator z województwa tarnopolskiego. Jego żoną była Maria Dzieduszycka - córka Włodzimierza, marszałka krajowego i założyciela Muzeum Przyrodniczego we Lwowie. Z czwórki ich dzieci dwaj synowie: Władysław i Jan zostali księżmi. Władysław po II wojnie osiadł w Anglii, natomiast Jan - uznając iż do końca powinien spełniać swe obowiązki duszpasterskie w Złoczowie - pozostał tam niezależnie od represji stalinowskich. Tadeusz Cieński w testamencie zapisał 400 morgów ziemi inwalidom wojennym.

Antoni Cieszyński (ur. 1882, zm. 1941), kier. Kl. Stomatologicznej UJK, zamordowany przez hitlerowców w nocy z 3 na 4 lipca 1941 roku
31 maja 1882 - urodził się w Oleśnicy. Uczęszczał do gimnazjum w Poznaniu i Bydgoszczy. Studiował w Monachium i Berlinie. W 1905 roku uzyskał dyplom lekarza dentysty. W latach 1906-1911 studiował medycynę. W 1911 roku uzyskał stopień doktora medycyny. Był asystentem Instytutu Stomatologicznego Uniwersytetu w Monachium. W 1907 roku zastosował po raz pierwszy w dziedzinie rentgenologii stomatologicznej zasadę izometrii. W 1913 roku został mianowany profesorem nadzwyczajnym Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Założył Instytut Dentystyczny. Podczas I wojny światowej przebywał w Wiedniu. Tam też w 1915 roku ożenił się z Różą Troczyńską (1895-1982). Mieli trójkę dzieci: Janinę, Tomasza i Hannę. Organizator i kierownik Polskiej Słuzby Sanitarnej w Obronie Lwowa 1918. Od 1918 do 1939 roku był kierownikiem Instytutu Dentystycznego we Lwowie. Odznaczony Krzyżem Orląt i Krzyżem Obrony Lwowa 1918. Ogłosił drukiem 378 prac. W nocy 3/4 lipca 1941 roku aresztowany wraz z grupą profesorów lwowskich. O świcie 4 lipca 1941 roku rozstrzelany na Wzgórzach Wuleckich.

Tomasz Cieszyński ur. 1920, we Lwowie - chirurg, profesor medycyny we Wrocławiu, syn Antoniego Cieszyńskiego

Roman Cieślewicz (1930-1996) - artysta grafik, czołowy przedstawiciel polskiej szkoły plakatu. Urodził się we Lwowie. Uczeń szkoły im. M. Konopnickiej przy ul. Zielonej 10. Jako 14-15 letni chłopiec śpiewał solo w kościele pw. św. Wincentego a Paulo przy ul. Snopkowskiej. Po wojnie studiował w krakowskiej ASP. Większą część życia spędził za granicą (Genua, Paryż). Zdobył wiele prestiżowych nagród.

Jan Czekanowski (1882-1965), polski podróżnik, antropolog, etnolog, statystyk, demograf, profesor uniwersytetów we Lwowie (kierownik Zakładu Antropologiczno-Etnologicznego UJK, rektor UJK w latach 1934-1936), Lublinie, Poznaniu, członek PAN. Wykształcenie etnografa i antropologa zdobył w Zurychu i Berlinie. Jako asystent Muzeum Etnograficznego w Berlinie uczestniczył w wyprawie do Afryki Równikowej.
Po powrocie usystematyzował zebrane materiały antropologiczne i etnograficzne, które zostały wydane aż w pięciu tomach. Wkrótce wyjechał do Petersburga, a w wieku 31 lat wrócił do kraju i zajął się wszechstronną działalnością naukową. Po II wojnie światowej przeprowadził badania dynamiki rozwoju ludności w okresie 1937-46 i strat ludnościowych Polski.
Napisał wiele artykułów, rozpraw i książek m.in. Zarys antropologii Polski, W głąb lasów Aruwimi. Dziennik wyprawy do Afryki Środkowej. Jednym z wielkich osiągnięć uczonego jest wprowadzenie metod statystycznych w badaniach antropologicznych.

Anna Czekanowska-Kuklińska (ur. w 1929), polska etnomuzykolog. Urodziła się we Lwowie (córka Jana Czekanowskiego). Studiowała muzykologię na uniwersytecie w Poznaniu (1948-52). Od 1957 pracuje w Inst. Muzykologii UW (od 1976 jako profesor), 1975-91 dyrektor tego instytutu. Autorka wielu prac i artykułów poświęconych muzyce ludowej w polskich i zagranicznych czasopismach naukowych oraz podręczników etnomuzykologii. Działa także w licznych towarzystwach naukowych w Polsce i za granicą.

Adam Didur (1874-1946) - genialny polski artysta śpiewak, największy bas wszechczasów. Cechowała go niedościgła potęga brzmienia głosu przy niepowtarzalnym pieknie jego barwy, a równocześnie fenomenalne zdolności gry aktorskiej. Przyciągał tłumy widzów na całym świecie i przesuwał na drugi plan występy wielkiego rosyjskiego basa Teodora Szalapina. Solista Teatru La Scala w Mediolanie, Teatru Wielkiego w Warszawie i przez 20 lat pierwszy bas Metropolitan Opera w Nowym Jorku. Kochał Lwów i często występował w Teatrze Wielkim.. Po wojnie tworzył Operę Śląską, angażując do niej lwowskich śpiewaków: Wiktorię Calmę, Franciszkę Denis-Słoniewską, Jadwigę Lachetówną, Franciszka Arno, Lesława Finze, Andrzeja Hiolskiego, Włodzimierza Hiolskiego-Lwowicza, Władysława Szeptyckiego, Ryszarda Żabę.

Odo (Otton) Dobrowolski (1883 - 1917)- Lwowski akwarelista i rysownik. Jako wolny słuchacz studiował w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych; swe artystyczne umiejętności doskonalił w Paryżu w latach 1908-1909, a następnie w Monachium, skąd przyjechał do Lwowa. Paryż odwiedził ponownie ok. 1912 r. Dominującym w jego twórczości tematem był pejzaż miejski, głównie paryski i lwowski; istotne miejsce w historii grafiki młodopolskiej zajmuje litograficzna teka Dobrowolskiego "Lwów" (1914-15). Widoki zabytków architektury, monumentalizowanych kościołów, kamienicznych fasad, zatopionych w wieczornym mroku placów i nadrzecznych bulwarów artysta wykonywał akwarelą i gwaszem, bądź tuszem. W latach 1911-14 skoncentrował się na technice pastelu. W 1915 roku wyjechał do Rosji. Zmarł w 1917 roku w Kijowie.

Ignacy Drexler (1878-1930) - urbanista, profesor budowy miast na Wydziale Inżynierii PLw. Opracował projekt regulacji Lwowa, projektował zagospodarowanie cmentarza Łyczakowskiego. Zmarł 14.XII.1930 r. we Lwowie.

Maria Dulębianka (1861-1919) - malarka, literatka, publicystka, emancypantka, organizatorka wielu akcji i przedsięwzięć obywatelskich w Galicji. Pochodziła z rodziny ziemiańskiej. Młodość spędziła w Krakowie, gdzie ukończyła pensję Maliszewskiej i studiowała malarstwo pod kierunkiem Jana Matejki (późniejsze studia w Warszawie pod kierunkiem Wojciecha Gersona i w Paryżu u Carolusa Duranda). Od 1900 roku głęboko zaprzyjaźniła się z Marią Konopnicką, co stało się ostoją i osłodą jej życia i bodźcem do pracy społecznej. Kosztem zahamowania twórczości artystycznej przez długie lata zajęła się ratowaniem zdrowia Konopnickiej. Śmierć Konopnickiej w 1910 roku stała się dla Dulębianki wstrząsem, ale także podnietą do spotęgowania działalności obywatelskiej. Była organizatorką wręcz gigantycznego pogrzebu Konopnickiej we Lwowie, który zamienił się w wielką manifestację patriotyczną. Stała się czołową polską emancypantką. Zwalczała egoizm narodowy, będąc gorącą orędowniczką niepodległości Polski, nawoływała do ugody i współpracy z Ukraińcami. Podczas Obrony Lwowa w listopadzie 1918 roku organizowała wraz z prof. Antonim Cieszyńskim polską służbę sanitarną. W styczniu 1919 roku wraz z równie zasłużoną w okresie Obrony Lwowa sanitariuszką, hrabiną Teodozją Dzieduszycką, wyruszyła 26 stycznia 1919 roku jako delegatka Tymczasowego Komitetu Rządowego w niebezpieczną podróż do Stanisławowa, Kołomyi, Czortkowa, Mikuliniec, Tarnopola i Złoczowa, aby zlustrować obozy dla internowanych żołnierzy polskich (Lwów okrążony był wszak nadal przez wojska ukraińskie) i ulżyć ich doli. Podróż odbywały końmi wśród zasp śnieżnych, w czasie niezwykle ostrych mrozów. Zaraziły się od chorych na tyfus plamisty jeńców polskich, wróciły po kilku dniach do Lwowa, alarmując polską opinie publiczną o dramatycznej sytuacji jeńców polskich, przywożąc setki listów i wieści o doli rodaków. Witano je we Lwowie entuzjastycznie. 7 marca zmarła na tyfus Maria Dulębianka, następnego dnia zaś Teodozja Dzieduszycka (1882-1919). Pogrzeb Dulębianki był jedną z największych manifestacji żałobnych we Lwowie. Wzięli w nim udział Polacy i Ukraińcy. Zwłoki Dulębianki złożono początkowo w grobowcu Marii Konopnickiej, zaś w 1927 roku przeniesiono je na Cmentarz Orląt. (za Stanisławem Nicieją)

Irena Dziedzic -pochodząca ze Lwowa znana dziennikarka, prezenterka telewizyjna ("Tele Echo" itd)

Benedykt Dybowski (1833-1930) - zoolog, profesor Szkoły Głównej w Warszawie, powstaniec 1863 roku. Objęty oskarżeniem w procesie Romualda Traugutta i skazany na zsyłkę, 14 lat przebywał nad Bajkałem i 4 lata (dobrowolnie) na Kamczatce. Zbadał i opracował faunę Bajkału i częściowo dorzecza Amuru. Opisał wiele nowych dla nauki gatunków bajkalskich skorupiaków. Wysnuł hipotezę, że wschodnia Syberia dzięki swojemu zróżnicowaniu geograficznemu, klimatycznemu i dynamice geologicznej była centrum rozprzestrzeniania nowo powstałych gatunków. Po powrocie do kraju osiedlił się we Lwowie. W latach 1884-1906 był profesorem i dyrektorem Zakładu Zoologicznego Uniwersytetu Lwowskiego. Członek PAU. Zmarł w wieku 97 lat, pochowany wśród powstańców styczniowych na Łyczakowie. Niestety na jego grobie umieszczono za czasów sowieckich ukraińską inskrypcję.

Włodzimierz Dzieduszycki (1825-1899) - mecenas nauki, przyrodnik, kolekcjoner, przodujący hodowca i pionier ochrony przyrody, muzealnik i organizator życia społecznego. Właściciel potężnej Biblioteki Poturzyckiej przeniesionej do Lwowa, twórca i kierownik lwowskiego Muzeum Przyrodniczego (założone w roku 1855, ofiarowane Narodowi w r. 1880, w r. 1893 założył Ordynację Poturzycką dla zapewnienia Muzeum bytu materialnego). Sam żył skromnie i poważnie, nie zabiegał o rozgłos. We Lwowie mieszkał w mieszkaniu przy ulicy Kurkowej.

Wojciech Dzieduszycki (ur. 13.VII.1848 w Jezupolu koło Stanisławowa, zm. 23.III.1909 r. w Wiedniu) - polityk, uczony, pisarz, filozof, autor licznych rozpraw o tematyce filozoficznej, historycznej i estetycznej (1878 - "Studia estetyczne", "Ateny"). Od 1894 roku docent historii filozofii, etyki i estetyki Wydziału Humanistycznego Uniwersytetu Lwowskiego. Był członkiem austriackiej Rady Państwa i prezesem parlamentarnego Koła Polskiego.

Wojciech Dzieduszycki - hrabia, mieszkający dziś we Wrocławiu, przedstawiciel rodziny ogromnie zasłużonej dla Lwowa (m. in. muzeum Dzieduszyckich)

Adam Fischer (1889-1943)- etnolog i etnograf, kierownik Zakładu Etnologicznego UJK, dziekan Wydziału Humanistycznego w r. 1934/1935. Zmarł 22.XII.1943 r. na skutek braku opieki lekarskiej w wieku 54 lat. Pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim.

Stanisław Frankl (1903-1944) - ksiądz profesor, kierownik Zakładu Teologii Dogmatycznej UJK i rektor Metropolitalnego Seminarium Duchownego we Lwowie. Jeden z najmłodszych profesorów UJK - nominacje profesorską otrzymał w wieku 35 lat. Wykładał po łacinie - jego wykłady cieszyły się szczególnym uznaniem i zainteresowaniem. Był kuratorem stowarzyszenia Koleżeńska Pomoc Studentów Teologii UJK. W czasie okupacji niemieckiej uwięziony najpierw w Brygidkach, później ze względu na pogarszający się stan zdrowia przeniesiony do więziennego szpitala na Zamarstynowie. 15 kwietnia 1943 r. został uwolniony w wyniku precyzyjnej akcji AK, której głównym celem było uwolnienie Lecha Sadowskiego, szefa Oddziału VI KOmendy Obszaru Nr 3 AK. Przez ponad rok ukrywał się w klasztorze Reformatów. Pobyt w więzieniu jednak doszczętnie zrujnował mu zdrowie. Zmarł 26.VI.1944 roku w wieku 41 lat, pochowany na Cmentarzu Janowskim jako Jan Gliniecki. Był wychowawcą wielu wybitnych kapłanów, m.in. późniejszego kardynała Władysława Rubina, prefekta watykańskiej Kongregacji ds. Kościołów Wschodnich, ks. arcbp. dr. Ignacego Tokarczuka, byłego metropolity przemyskiego.

Aleksander Fredro (ur. 20.VI.1793 r. w Surochowie k. Jarosławia, zm. 15.VII.1876 r. we Lwowie)- słynny komediopisarz - mieszkał w swoim dworku na Chorążczyźnie we Lwowie. Kształcił się jedynie w domu. W 1809 roku (mając 16 lat) zaciągnął się do kawalerii Księstwa Warszawskiego. W latach 1812-1814 brał udział w kampaniach napoleońskich. Odznaczony złotym orderem Virtuti Militari i francuską Legia Honorową. Po powrocie do Rudek i Lwowa działał w galicyjskim Sejmie Stanowym oraz na własną rękę. Starał się m.in. o budowę w Galicji pierwszej linii kolejowej i współpracował przy tworzeniu Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego i Galicyjskiej Kasy Oszczędności. W czasie Wiosny Ludów był członkiem lwowskiej Rady Narodowej. Oskarżony przez władze austriackie o zdrade stanu, uniknął więzienia i smierci dzięki wstawiennictwu ówczesnego namiestnika Galicji, Agenora Gołuchowskiego. Jest autorem wielu komedii: "Mąż i żona" (1821), "Pan Geldhab" (1821), "Cudzoziemczyzna" (1824), "Damy i huzary" (1825), "Pan Jowialski" (1832), "Śluby panieńskie" (1833), "Zemsta" (1834), "Dożywocie" (1835). Wszystkie komedie Fredry były wystawiane w nowo wzniesionym w latach 1837-1842 z inicjatywy i kosztem hrabiego Stanisława Skarbka - Teatrze Skarbkowskim. W 1828 roku po dziesięcioletnich staraniach o uzyskanie rozwodu swojej wybranki zawarł związek małżeński z Zofią z Jabłonowskich Skarbkową (żoną fundatora teatru). Ich córka była matką mi.in. metropolity grekokatolickiego Andrzeja Szeptyckiego. W 1842 roku na skutek ataków niektórych literackich krytyków (m. in. poety Seweryna Goszczyńskiego, Leszka Dunin Borkowskiego i Lucjana Siemieńskiego), Fredro zamilkł nagle na arenie publicznej. Pisał jednak dalej - był twórca kolejnych kilkunastu sztuk teatralnych. Zmarł w swoim lwowskim dworku (zburzonym na początku XX wieku) 15 lipca 1876 roku. Pochowany został w rodzinnej krypcie Fredrów w parafialnym kościele w Rudkach.

Zygmunt Fuchs - docent doktor, kierownik Laboratorium Aerodynamicznego na Wydziale Mechanicznym Politechniki Lwowskiej, zginął podczas okupacji, zastrzelony wraz z żoną przez hitlerowców w obozie Janowskim.

Jan Gerhard (pseud. lit. - właściwe nazwisko: Bardach) - urodzony i wychowany we Lwowie literat (m.in. kontrowersyjne "Łuny w Bieszczadach")

Mieczysław Gębarowicz - (ur. 17 XII 1893 w Jarosławiu, zm. 2 IX 1984 we Lwowie) wielki uczony i humanista – historyk sztuki i historyk. Wraz z rodzicami mieszkał w Jarosławiu, Stanisławowie, później w Buczaczu i wreszcie we Lwowie. W 1912 roku rozpoczął studia na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Lwowskiego na dwóch kierunkach: historii powszechnej i historii sztuki. Studia te były przerwane na pewien czas przez wydarzenia pierwszej wojny swiatowej i walk polsko - ukraińskiech w 1918 roku, kiedy to wziął on udział w obronie Lwowa. W 1920 roku został asystentem Katedry Historii Polski UJK, po czym w 1922 roku przeszedł do pracy w Zakładzie Narodowym im. Ossolińskich, gdzie od 1923 roku był kustoszem Muzeum Lubomirskich. Prowadził szerokie prace naukowe, brał udział w naukowo-dydaktycznych podróżach do Włoch, Francji, Belgii, Hiszpanii, Niemiec, Austrii i Czechosłowacji. W 1928 roku obronił rozprawę habilitacyjną na UJK, uzyskując stopień docenta historii sztuki, a w roku 1936 został mianowany profesorem na Wydziale Humanistycznym UJK. Od roku 1923 do 1938 wykładał równiez historie sztuki na Wydziale Architektonicznym Politechniki Lwowskiej. Po wybuchu II wojny światowej i śmierci w dniu 18.IX.1939 r. dyrektora Ossolineum Ludwika Bernackiego był - obok Kazimierza Tyszkowskiego i Władysława Wisłockiego - jednym z trzech dyrektorów ZNiO. W grudniu 1939 roku nowym dyrektorem Ossolineum został polski komunista Jerzy Borejsza. Po zajęciu Lwowa przez Niemców w 1941 roku i skrytobójczym zamordowaniu Władysława Wisłockiego, kierującego początkowo ZNiO, kierownikiem dawnego Ossolineum, połączonego z Biblioteką Baworowskich, został Mieczysław Gębarowicz. Przez okres aż do ponownego zajęcia Lwowa przez Rosjan w 1944 roku starał się zabezpieczyć i ochronić prze zniszczeniem zasoby Ossolineum. W 1944 roku pozostał świadomie we Lwowie. W latach 1946-1949 pełnił kierownicze funkcje zarówno w dawnym Ossolineum jak i na lwowskim uniwersytecie. W lutym 1950 roku wraz z innymi starymi pracownikami Biblioteki jako żywioł niepożądany został zwolniony z pracy. Pracował później jako zwykły bibliotekarz w różnych lwowskich instytucjach, zakwalifikowany jako "młodszy pracownik naukowy". Dopiero w 1962 (w wieku 69 lat) roku uzyskał sowiecką nominację na "starszego pracownika naukowego". Wyrzucony w 1962 roku na emeryturę, w atmosferze nagonki za pracę naukową o lwowskich dziełach sztuki, zatytułowaną: "Studia nad dziejami kultury artystycznej późnego renesansu w Polsce", był autorem imponującej liczby kolejnych dzieł naukowych pisanych w nader skromnych warunkach materialnych, bez możliwości korzystania z zasobów bibliotecznych Ossolineum. Zmarł we Lwowie 2 września 1984 roku i został pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim.

Stanisław Głąbiński (urodził się w 1862 roku w Skolem, zmarł w sowieckim więzieniu w Charkowie w 1941 roku) - uczony, wybitny polityk i publicysta, w okresie zaborów poseł do Rady Państwa monarchii austrowęgierskiej, w niepodległej Polsce parlamentarzysta II Rzeczypospolitej.
Szkołę średnią ukończył w Samborze, studia odbył na Wydziale Prawa Uniwersytetu Lwowskiego. Doktoryzował się w 1887 roku, a w rok później rozpoczął wykłady z zakresu ekonomii społecznej, zastępując na katedrze profesora Leona Bilińskiego, który został ministrem finansów monarchii austrowęgierskiej. Pracę habilitacyjną napisał na temat "Systemu fizjokratów w ekonomice społecznej" (1888 r.). Ekonomii poświęcił też swoje następne prace: "Pojęcie nauki skarbowej" (1889) oraz "Reformę waluty w Austrii" (1890). W 1892 roku został profesorem nadzwyczajnym, a w 1895 roku zwyczajnym Uniwersytetu Lwowskiego. Od 1889 do 1890 roku pełnił obowiązki dziekana Wydziału Prawa; w latach 1908-1909 był rektorem tej uczelni. Od 1890 roku był czołowym działaczem Narodowej Demokracji, obejmując stanowisko redaktora naczelnego "Gazety Narodowej". Brał udział w zakładaniu wielu instytucji wyższej użyteczności publicznej w Galicji. W 1902 roku został posłem do Rady Państwa, czyli austro-węgierskiego parlamentu, w której zasiadał do 1918 roku. Niezależnie od tego, od 1904 roku był posłem w sejmie galicyjskim. W 1907 r. został prezesem Koła Polskiego, a w 1910 roku - prezydentem połączonych izb poselskich - austriackiej i węgierskiej. Nawiązał bliską współpracę z politykami reprezentującymi Ligę Narodową, przede wszystkim Janem Gwalbertem Pawlikowskim oraz Stanisławem Grabskim W styczniu 1911 roku objął stanowisko ministra kolei w gabinecie premiera Reinharda Bienertha. Pełniąc obowiązki szefa tego resortu, przyczynił się w dużym stopniu do spolonizowania administracji kolejowej na terenie Galicji. W październiku 1918 roku udał się do Warszawy, przyjmując propozycję objęcia teki ministra spraw zagranicznych w rządzie Józefa Świeżyńskiego. Opracował wówczas zasady ordynacji wyborczej do Sejmu Ustawodawczego Odrodzonej Rzeczypospolitej, do którego wybory wyznaczono na 26 stycznia 1919 roku. W 1919 roku uzyskał mandat poselski do Sejmu Ustawodawczego z listy Związku Ludowo-Narodowego (pod taką nazwą w szranki wyborcze stanęła Narodowa Demokracja). Niebawem został prezesem Rady Naczelnej ZL-N oraz przewodniczącym klubu poselskiego tego ugrupowania. Funkcję tę piastował także w Sejmie pierwszej kadencji po wyborach, które odbyły się w listopadzie 1922 roku. W maju 1923 roku podpisał w imieniu Związku Ludowo-Narodowego porozumienie z Polskim Stronnictwem Ludowym "Piast" (tzw. pakt lanckoroński), w wyniku którego doszło do powstania centroprawicowego rządu Wincentego Witosa. Głąbiński został w nim wicepremierem oraz ministrem wyznań i oświecenia publicznego. Trzy lata później odegrał znaczącą rolę przy tworzeniu drugiego gabinetu pod przewodnictwem tego samego polityka z udziałem narodowej i chrześcijańskiej demokracji, Narodowej Partii Robotniczej oraz "Piasta". W latach 1928-1935 zasiadał w Senacie, przewodnicząc klubowi Stronnictwa Narodowego. Na początku września 1939 roku ewakuował się ze Lwowa wraz z przedstawicielami rządu do Rumunii, skąd po kilku dniach powrócił do Lwowa. Aresztowany przez NKWD, skazany na 8 lat więzienia za nielegalne przekroczenie granicy, był więziony do czerwca 1941 roku we Lwowie, skąd po inwazji hitlerowskiej na ZSRR został ewakuowany na wschód. Zmarł w 1941 roku w więzieniu w Charkowie.
Jego synem jest długoletni korespondent zagraniczny PAP, Stanisław Głąbiński.

Agenor Gołuchowski (starszy)(1812-1875), senator, premier, minister spraw zagranicznych, namiestnik Galicji;

Agenor Gołuchowski (młodszy)(1849-1921), polityk i dyplomata austriacki. W 1895 powołany na stanowisko ministra spraw zagranicznych, piastował je do 1906. Nie był politykiem wybitnym, posiadającym własne koncepcje polityki zagranicznej Austro-Węgier. Jego działania dyktował raczej ówczesny układ sił i bieg wydarzeń politycznych. W grudniu 1897 doprowadził do odprężenia w stosunkach austriacko-rosyjskich, co pozwoliło Austro-Węgrom uzyskać bardziej niezależną od Niemiec pozycję w trójprzymierzu. W czerwcu 1902 podpisał traktat z Niemcami i Włochami odnawiający trójprzymierze i przedłużający je bez zmian na dalsze 12 lat. W 1907 jako przewodniczący grupy polskiej rozpoczął działalność na forum Izby Panów. W okresie I wojny światowej stanął na czele komisji politycznej Koła Polskiego, uczestnicząc w pracach nad tzw. wyodrębnieniem Galicji. Po 1918 wycofał się z życia politycznego.

ks. Zygmunt Gorazdowski (1845-1920), beatyfikowany przez Papieża podczas wizyty we Lwowie w czerwcu 2001 roku, ksiądz lwowski, opiekun ubogich, w latach 1902-1913 proboszcz parafii św.Mikołaja

Zygmunt Gorgolewski (1845-1903) - dyrektor lwowskiej Szkoły Przemysłowej, architekt, twórca m.in. Teatru Wielkiego we Lwowie. Wielkopolanin, we Lwowie spędził ostatnie dziesięć lat swojego życia, pochowany został w alei zasłużonych na cmentarzu Łyczakowskim.

Anna Gostyńska (1847-1918) - artystka dramatyczna, wspaniała odtwórczyni ról w sztukach Fredry, Zapolskiej (niezapomniana Dulska), Wyspiańskiego (premiera "Wesela"). Pochowana na cmentarzu Łyczakowskim obok Gabrieli Zapolskiej.

Seweryn Goszczyński (1801-1876) - poeta, działacz niepodległościowy, powstaniec.
Urodził się 4 listopada 1801 r. w Ilińcach na Ukrainie. Z powodu niezamożności rodziców, nie odebrał starannego wykształcenia. Uczył się z przerwami w różnych szkołach, najdłużej w szkole bazylianów w Humaniu, gdzie zaprzyjaźnił się z J. B. Zaleskim i M. Grabowskim. W 1820 przybył do Warszawy, tu wstąpił do tajnego Związku Wolnych Braci Polaków. Na wieść o wybuchu powstania w Grecji, w sierpniu 1821 wyruszył pieszo na Ukrainę, aby przez Odessę dotrzeć do walczących. Z braku funduszów zatrzymał się na Ukrainie, gdzie przebywał do r. 1830, prowadząc działalność konspiracyjną. Ścigany przez policję, zmieniał często miejsce zamieszkania. W okresie tym napisał wiele wierszy patriotycznych, wśród nich Ucztę zemsty. W czerwcu 1830 r. przyjechał do Warszawy i wstąpił do sprzysiężenia Piotra Wysockiego. Uczestniczył w ataku na Belweder; następnie walczył ( w randze kapitana ) w korpusie generała J. Dwernickiego. Wziął udział w bitwach pod Stoczkiem i Nową Wsią. Po kapitulacji Warszawy przekroczył granicę pruską wraz z korpusem generała Rybińskiego. Przeżycia związane z tym faktem znalazły swój wyraz w wierszu Wyjście z Polski. Osiedlił się w Galicji. Z działalności polityczno - społecznej nie zrezygnował. Z jego inicjatywy powstał w 1832 we Lwowie Związek Dwudziestu Jeden. Ok. r. 1835 założył w Krakowie Stowarzyszenie Ludu Polskiego. Był współzałożycielem grupy literackiej Ziewonia. Ścigany przez policję austriacką (sąd w Warszawie skazał go zaocznie na karę śmierci ) ukrywał się pod przybranymi nazwiskami. Pobyt na Podhalu sprawił, że zainteresował się kulturą tego regionu, odkrywając Tatry dla literatury polskiej. w r. 1838 emigrował do Francji. W Strasburgu współredagował satyryczne pismo "Pszonka", ideowo związane z Towarzystwem Demokratycznym Polskim. Poznał Adama Mickiewicza i Juliusza Słowackiego. W 1842 wstąpił do Koła Towiańczyków ( był jego sekretarzem ). Odciął się wówczas od swojej dawnej działalności politycznej , zrezygnował na wiele lat z pisarstwa. Kołu pozostał wierny do końca życia. Żył w bardzo trudnych warunkach materialnych, w czasie Komuny Paryskiej omal nie umarł śmiercią głodową. W r. 1872, dzięki pomocy przyjaciół, wrócił do kraju, uroczyście witany przez rodaków i osiadł we Lwowie. Zmarł w cztery lata później, 25 lutego. Pochowany został na lwowskim cmentarzu Łyczakowskim.

Kazimierz Górski - trener piłkarskiej reprezentacji Polski. Urodzony 2.III.1921 r. we Lwowie. Grał w piłkę nożną na pozycji napastnika (RKS Lwów, Spartak Lwów, Dynamo Lwów, Legia Warszawa). Szkolił reprezentację Polski juniorów w latach 1956-66, reprezentację do lat 23 w latach 1966-70, I reprezentację narodową - prowadził ją z wielkimi sukcesami w latach 1970-76 (pierwszy mecz ze Szwajcarią w Lozannie 5.5.1971 roku). W tym okresie z drużyną zdobył złoty medal na Igrzyskach Olimpijskich w Monachium (1972 rok), srebrny medal na mistrzostwach świata w 1974 roku (boiska Niemiec) i srebrny medal na Igrzyskach Olimpijskich w Montrealu (1976 rok). Prowadził reprezentację w 73 meczach (45 zwycięstw).

Stefan Grabiński (1887-1936) - pisarz; powieści i opowiadania fantastyczne w duchu E. A. Poego.
Urodzony 25 lutego 1887 w Kamionce Strumiłowej nad Bugiem; ojciec był sędzią powiatowym, matka nauczycielką gry na fortepianie. Naukę rozpoczął w Samborze, maturę uzyskał we Lwowie. W 1905 roku wstąpił na wydział filologiczny Uniwersytetu we Lwowie. Studiował literaturę polską i filologię klasyczną pod kierunkiem Wilhelma Bruchnalskiego i Józefa Kallenbacha. Na studiach nawiązał znajomości m.in. z Juliuszem Kleinerem, Stanisławem Łempickim, Stanisławem Kotem, Stefanem Wierczyńskim. Po ukończeniu studiów w 1910 uczył w lwowskich gimnazjach państwowych i prywatnych. W latach 1914-1915 przebywał w Wiedniu, w latach 1917-1921 uczył w Przemyślu. W 1927 odbył podróż do Włoch, w 1929 do Rumunii. W 1931 z powodu zaawansowanej gruźlicy przeszedł w stan spoczynku i zamieszkał w Brzuchowicach - podlwowskiej miejscowości kuracyjnej. Zmarł 12 listopada 1936 we Lwowie.
Debiutował wydanym pod pseudonimem Stefan Żalny tomikiem opowiadań pt. "Z wyjątków. W pomrokach wiary". Nie był to jednak debiut udany. Rozgłos i uznanie przyniosły mu dwa kolejne zbiory nowel: "Na wzgórzu róż" (1918) oraz "Demon ruchu" (1919). Poza wymienionymi tomikami Grabiński wydał jeszcze "Szalonego pątnika" (1920), "Niesamowitą opowieść" (1922), "Księgę ognia" (1922), "Namiętność" (1930). Ponadto napisał kilka powieści : "Salamandra" (1924), "Cień Bafometa" (1926), "Klasztor i morze" (1928), "Wyspa Itongo" (1936). Pozostawił po sobie niedokończony rękopis powieści "Motywy docenta Ponowy". Na scenach Warszawy, Krakowa i Lwowa wystawiał swoje sztuki: "Willa nad morzem" (Ciemne siły) i "Zaduszki".

Jan Grek (1875-1941) - internista, profesor w Klinice Chorób Wewnętrznych UJK, szwagier Tadeusza Boya-Żeleńskiego, zamordowany wraz z nim i z żoną, Marią Pareńską-Grekową (uwiecznioną jako Maryna w "Weselu" Wyspiańskiego) na Wzgórzach Wuleckich.

Artur Grottger - znakomity rysownik i artysta malarz. Urodził się 11 grudnia 1837 roku w Ottyniowicach powiat Bóbrka, niedaleko Lwowa. Jego ojciec Jan Józef był dzierżawcą majatku należącego do hrabiego Hilarego Siemianowskiego. Ojciec Artura walczył w Powstaniu Listopadowym jako oficer piątego punktu ułanów "Warszawskie Dzieci", był zamiłowanym malarzem, wykształconym w wiedeńskiej Akademii Sztuk Pięknych. On właśnie udzielał uzdolnionemu synowi domowych lekcji rysunku. Jako jedenastoletni chłopiec został oddany na nauke do pracowni lwowskiego malarza Jana Maszkowskiego, gdzie na długie lata zaprzyjaźnił się z jego synem, Marcelim. Poważniejsze studia malarskie odbył Artur Grottger w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych oraz - w latach 1855-1858 w Akademii Sztuk Pięknych w Wiedniu. W Wiedniu mieszkał aż do roku 1865. Z powodu nieustannych tarapatów finasowych towarzyszących mu przez całe życie, wędrował po Galicji od dworu do dworu, zarabiając na życie rysowaniem i malowaniem obrazów o przygodnej, nieraz banalnej tematyce. Stworzył w tym okresie również najdoskonalsze cykle rysunków wykonanych czarną i biała kredką na kartonach Nigdy nie widział Powstania Styczniowego, a stworzył z wyobraźni wstrząsające rysunki: "Polonia" (1863) i "Lituania" (1864-1866). W 1866 roku na balu w lwowskim Towarzystwie Strzeleckim poznał 16-letnią Wandę Monne. Gwałtowna miłość gorącej polskiej patriotki Wandy i mającego jeszcze tylko dwa lata życia przed soba Artura, której przeciwna była rodzina Wandy, obfitująca w wiele romantycznych spotkań i długich, afektowanych listów, nie mogła niestety zakończyc się szczęśliwie. Artur w nadziei na osiągnięcie sukcesu wyjechał do Paryża, gdzie - chory na gruźlicę - zdołał zakończyć cykl "Wojna", który sprzedał austriackiemu cesarzowi Franciszkowi. W grudniu 1867 roku, nękany płucnymi krwotokami, opadający z sił, został wysłany przez lekarzy do słynnego uzdrowiska Amelies-les-Bains w francuskich Pirenejach, gdzie zmarł 13 grudnia 1867 roku. Zwłoki artysty sprowadziła do Lwowa w dniu 4 lipca 1868 roku jego młodziutka narzeczona i pochowała go na cmentarzu Łyczakowskim w miejscu, które kiedyś podczas wspólnego spaceru, Grottger wybrał.

Alicja Grześkowiak (ur. w 1943 roku w Świrzu koło Lwowa) - była Marszałek Senatu, profesor UMK w Toruniu. Córka dr Eugeniusza Bautro, prawnika, który od 1936 roku pracował w Zakładzie Prawa Karnego UJK jako starszy asystent wolontariusz (bez wynagrodzenia).

Władysław Gubrynowicz (1836-1914) - księgarz lwowski

Ludomił Klemens Gyurkovich (1899-1980) - architekt, obrońca Lwowa, autor licznych budowli we Lwowie (7 kościołów oraz m.in. ołtarz w kościele św. Elżbiety we Lwowie)

Zygmunt Hałuniewicz (1889-1974) - ksiądz infułat, kanclerz lwowskiej Kurii Metropolitalnej (1921-1945). W 1912 roku przyjął święcenia kapłańskie, po czym był kolejno wikariuszem w Pieniakach i w parafii św. Antoniego we Lwowie, więzień sowieckich łagrów w Donbasie, w kamieniołomach Karelii i in. (1945-1955), po zwolnieniu z obozu proboszcz parafii św. Marii Magdaleny we Lwowie (1955-1962), później od 1962 roku duszpasterz przy Bazylice Metropolitalnej. Pochowany na cmentarzu Janowskim w grobowcu jezuitów.

Adam Hanuszkiewicz - reżyser

Marian Hemar (Jan Marian Hescheles) - autor piosenek "Wesołej Lwowskiej Fali"

Zbigniew Herbert (1924-1998) - wybitny poeta polski. Uczeń VIII Gimnazjum im. Kazimierza Wielkiego. Po ekspatriacji w 1944 roku do Krakowa studiował polonistykę, malarstwo, prawo i filozofię. Był związany z opozycją demokratyczną. Kandydował do Nagrody Nobla. W dzieciństwie mieszkał w kamienicy przy Łyczakowskiej 55 (tam jest dziś tablica pamiątkowa), później w domu przy Obozowej 3.


Andrzej Hiolski - Wspaniały polski baryton. Urodził się we Lwowie 1.I.1922 roku, zmarł przed swoim koncertem w Krakowie 26.II.2000 roku. Śpiewał od dziecka, wzbudzając swoim głosem zachwyt słuchaczy. Absolwent VI Gimnazjum im. Stanisława Staszica. Studia wokalne rozpoczął w lwowskim konserwatorium. W czasie wojny pracował fizycznie m.in. jako stolarz. Wyjechał ze Lwowa w 1944 roku, przed ponownym wkroczeniem wojsk sowieckich do Lwowa. Zadebiutował rolą Janusza w "Halce" Moniuszki wystawioną 25.XI.1944 roku w krakowskim Teatrze Starym. Śpiewał na różnych scenach operowych świata, odnosząc ogromne sukcesy. Stworzył niezapomniane kreacje wokalne i aktorskie jako Scaropia w "Tosce", Miecznik w "Strasznym Dworze", Germont w "Traviacie", Marceli w "Cyganerii", Hr. di Luna w "Trubadurze", Sharpless w "Madame Butterfly", Figaro w "Cyruliku Sewilskim", Jago w "Otellu", Posa w "Don Carlosie". Po mistrzowsku wykonywał pieśni Schuberta, Schumanna, Mahlera, Chopina, Moniuszki, Karłowicza. Gorący lwowski patriota.


Stanisław Kaczor-Batowski (1866-1946) - artysta malarz. Batalista, pejzażysta i portrecista. Prowadził szkołę malarstwa. W willi Batowskiego, odbudowanej po wojennych zniszczeniach, mieści się obecnie Konsulat Generalny RP we Lwowie.

Henryk Kallenbach (zm. 1895) - księgarz lwowski

Alfred Kamienobrodzki -(1844-1922) budowniczy, architekt, malarz akwarelista. Brał udział w powstaniu styczniowym, w którym został ciężko ranny. Studia architektoniczne odbył na Politechnice w Wiedniu. Mieszkał we Lwowie, gdzie miał biuro architektoniczne. Swoje obrazy malował głównie akwarelą, były to krajobrazy, widoki wnętrz i architektura Lwowa, Krakowa i ich okolic oraz Wołynia. Uwiecznił w nich nie tylko wygląd ulic i placów, ale także współczesnych sobie ludzi oraz atmosferę epoki.

Franciszek Karpiński (1741-1825), twórca epoki polskiego Oświecenia, nazywany „poetą serca”, urodził się w 1741 r. w Hołoskowie na Pokuciu w rodzinie ubogiego szlachcica. Po ukończeniu podstawowych nauk wstąpił do gimnazjum w Stanisławowie. Była to szkoła z wielkimi tradycjami. Powstała ona jeszcze w 1669 roku z fundacji założyciela miasta Jędrzeja Potockiego. W 1718 roku przeszła ona w ręce jezuitów, którzy podnieśli ją do bardzo wysokiego poziomu. Po ukończeniu gimnazjum młody Franciszek kształcił się na uniwersytetach we Lwowie i Wiedniu, zwieńczając edukację doktoratem filozofii i nauk wyzwolonych. Po otrzymaniu starannego wykształcenia rozpoczął pracę nauczycielską, znajdując z łatwością zatrudnienie na dworach magnackich. Trudnił się następnie dzierżawą majątków szlacheckich. Pisał przy tym wiersze okolicznościowe, religijne i patriotyczne, a także liryki miłosne, zyskując jako poeta uznanie środowiska.
W wieku 40 lat wydał pierwszy tomik wierszy, który zwrócił uwagę rodziny Czartoryskich. Licząc na poparcie swoich protektorów, wyjechał w 1780 r. do Warszawy. Objął tutaj funkcję sekretarza księcia Adama Kazimierza Czartoryskiego i wydał trzy kolejne domy wierszy. Zyskał dużą popularność, ale rozczarowany do życia w stolicy, a zwłaszcza do konfliktów i obłudy panujących w tamtejszych sferach towarzyskich, powrócił po paru latach na Ruś Czerwoną, która w tym czasie znajdowała się już pod zaborem austriackim. Utrzymywał się znowu z dzierżawy różnych majątków i z pracy guwernera na dworach magnackich. W 1818 r. kupił wieś Chorowszczyznę k. Wołkowyska, gdzie spisał swój pamiętnik i spędził resztę życia.
Franciszek Karpiński, pozostając pod wpływem francuskiego poety Jana Jakuba Rousseau i innych poetów swojej epoki, był twórcą nurtu sentymentalnego w liryce polskiej. Na różnorodną twórczość „poety serca” składają się sielanki, wiersze miłosne, dumy, elegie, wiersze patriotyczne i pieśni religijne. Te ostatnie stały się niesłychanie popularne i ponadczasowe, bo do dnia dzisiejszego w kościołach polskich śpiewane są m.in. następujące utwory: "Kiedy ranne wstają zorze" "Wszystkie nasze dzienne sprawy" „Zróbcie mu miejsce, Pan idzie z nieba”. "Bóg się rodzi, moc truchleje". Z liryki patriotycznej na uwagę zasługują "Żale Sarmaty nad grobem Zygmunta Augusta" oraz "Pieśń dziada sokalskiego”. Adam Mickiewicz w swych paryskich wykładach o literaturze słowiańskiej porównał często twórczość Karpińskiego z twórczością Goethego.
(Ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski )

ks. Serafin Kaszuba (1910-1977) - skromny zakonnik franciszkański, nazywany "Włóczęgą Bożym", przemierzający w ZSRR - "na nieludzkiej ziemi", wbrew szykanom i panującemu tam terrorowi tysiące kilometrów, docierając z posługa kapłańską do odległych zakątków rozległego imperium. Urodził się w 1910 roku na peryferiach Lwowa, na Zamarstynowie w rodzinie robotniczej. Oboje rodzice należeli do III zakonu św. Franciszka i wychowali czwórkę swoich dzieci w klimacie głębokiej pobożności, wzajemnej miłości i solidaryzmu. Uczęszczał do Państwowego Gimnazjum im. Stanisława Żółkiewskiego we Lwowie, po czym wstąpił do zakonu. Nowicjat odbył w Sędziszowie Małopolskim a studia teologiczne w seminarium zakonnym w Krakowie. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1933 roku. Ukończył takze w 1936 roku studia z zakresu filologii polskiej na UJ. Był redaktorem czasopisma zakonnego "Wzlot Seraficki" (1936), w latach 1937-39 uczył języka polskiego w niższym seminarium zakonnym (tzw. Kolegium serafickim) w Rozwadowie, był duszpasterzem akademickim Akademii Rolniczej w Dublanach, prefektem szkół w Ostrogu, a po zajęciu wschodnich ziem polskich przez ZSRR pełnił obowiązki duszpasterskie w różnych parafiach na terenie Wołynia i Polesia, m.in. w Dermance, Karasinie i Ludwipolu. Po wkroczeniu wojsk sowieckich na Wołyń w 1944 roku i ponownym włączeniu go do ZSRR pozostał wśród tamtejszych katolików, poddanych straszliwym eksterminacjom. W okresie krwawych konfliktów ukraińsko-polskich, podżeganych przez okupantów, kilkakrotnie cudem uszedł z życiem, wielokrotnie też z niebywałym heroizmem ratował życie innym, niósł ratunek i posługę duchową oczekującym. Pracując w parafii Równe, dojeżdżał do licznych, odległych niejednokrotnie parafii pozbawionych księży (Dubno, Korzec, Krzemieniec, Ostróg, Sarny, Zdołbunów). Juz wtedy konspiracyjnie odwiedzał wspólnoty katolickie oddalone o kilkaset kilometrów od Wołynia - na Litwie i Łotwie. W 1958 roku władze sowieckie postanowiły pozbawić o. Serafina możliwości legalnego sprawowania kultu i prowadzenia działalności duszpasterskiej w Równem i okolicy, w oparciu o spreparowane zarzuty - pijaństwo i rozwiązłość. Został podstępnie wymeldowany, otrzymał zakaz sprawowania czynności duszpasterskich. Nie posiadając zameldowania, konspiracyjnie docierał coraz dalej: na Białoruś, Litwę, na Zaporoże, Krym, do Kijowa czy odległej Estonii. Ustawicznie śledzony i nękany przez organy bezpieki, postanowił dotrzeć do odległego Kazachstanu. Objął tam opieką duszpasterską rozległy teren celinogradzki. W Kazachstanie żyło wówczas około 60 - 100 tysięcy Polaków, którzy przeżyli straszliwą gehennę przymusowych deportacji. Aby zmylić czujność władz pracował zawodowo, otwierając warsztat introligatorski. W 1966 roku został aresztowany w czasie jednej z "wypraw apostolskich" i pod zarzutem włóczęgostwa skazany na pięcioletnie zesłanie do sowchozu w Arykty. Miejsce zesłania stało się dla niego nowym wyzwaniem duszpasterskim z którego chętnie korzystali także przedstawiciele innych wyznań, a także niewierzący. Wcześniej uwolniony, z końcem 1966 roku został ponownie zatrzymany i skazany na 11 lat pobytu w zakładzie dla nieuleczalnie chorych w Małej Timofijewce, skąd w roku następnym zbiegł, by nadal jako duszpasterz niezmordowanie pracować w Kazachstanie. Chory na gruźlicę i nękany postępującą głuchotą, coraz dotkliwiej przeszkadzającą mu w wypełnianiu duszpasterskich obowiązków, poddał się leczeniu szpitalnemu w Polsce. Leczenie szpitalne, dolegliwości pooperacyjne, wreszcie przerywany krwotokami okres rekonwalescencji wyczerpanego chorobą i trybem życia zakonnika trwały do roku 1977. Gdy tylko czuł się lepiej, wracał do Kazachstanu, zaś od 1974 roku przybył na dłuższy czas na Ukrainę, wiążąc się głównie ze Lwowem i okolicami. 17 września 1977 r. wracał z Równego do Lwowa i z powodu awarii autobusu, mimo dotkliwego zimna i deszczu, musiał przebyć kilkukilometrową podróż pieszo. Próbował zatrzymać się i odpocząć w domu znajomych katechetek, ale został ostrzeżony, że dopiero co milicja - poszukując go - dokonała tam właśnie rewizji. Zanim znaleziono mu jakiś kąt u zupełnie obcych ludzi, stał przemoknięty na ulicy. Był u kresu sił. Tejże nocy zmarł. Pochowany został na cmentarzu Janowskim nieopodal grobu błogosławionego ks. arcybiskupa Józefa Bilczewskiego. Obecnie w Kongregacji do Spraw Świętych trwa postępowanie w procesie beatyfikacyjnym Sługi Bożego Ojca Serafina Kaszuby.

Wojciech Kętrzyński (ur. 11.VII.1838, zm. 15.I.1918 r.)- historyk. Późno odkrył swoje polskie korzenie, ale całym życiem, działalnością i niebywałym patriotyzmem zasłużył na wdzięczność społeczeństwa. Pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim, jego nazwiskiem nazwano Kętrzyn.
Urodził się 11 lipca 1838 roku w Gizycku (d. Lec) na Mazurach w zgermanizowanej rodzinie Kętrzyńskich (używających obok swego rodowego nazwiska Kętrzyńskich, nazwiska wymarłej w XVIII wieku rodziny von Winkler) jako Adalbert von Winkler. Ojciec jego był niemieckim żandarmem. W młodości był gorącym niemieckim patriotą, piszącym po niemiecku sentymentalne wiersze. Po śmierci ojca oddano go do zakładu sierot wojskowych w Poczdamie, gdzie przygotowywał się do zawodu oficera. Nie ukińczył jednak zakładu, wrócił do Giżycka, uczęszczał do gimnazjum najpierw w Giżycku, a potem w Kętrzynie. W 1856 roku siostra doniosła mu w liście, że z dokumentów ojca wynika, że był on Polakiem i miał polskie nazwisko. Wojciech Kętrzyński poświęcił się studiom historycznym, poznał również dokladnie przeszłość własnego rodu - polskiego od wieków szlacheckiego rodu Kętrzyńskich. Z trudem nauczył się języka polskiego i jako w pełni uświadomiony narodowo i przepojony gorącym patriotyzmem Polak, wziął udział w Powstaniu Styczniowym (był powstańczym kurierem i przemycał broń dla powstańców), za co został na półtora roku osadzony przez Prusaków w więzieniu twierdzy w Kłodzku. Po uwolnieniu ukończył rozpoczete wczesniej studia na uniwersytecie w Królewcu, jakis czas imał się różnych zajęć bibliotecznych, aż w 1873 roku trafił do Lwowa, gdzie został zatrudniony w Zakładzie Narodowym im. Ossolińskich. Pracował w nim przez 45 lat, aż do śmierci w roku 1918. Był wieloletnim dyrektorem Ossolineum, zaś spośród wszystkich jego części najbardziej ukochał bibliotekę, którą przekształcił w nowoczesny warsztat pracy naukowej i znacznie pomnożył jej zasoby. On właśnie pierwszy opracował historię Zakładu Narodowego imienia Ossolińskich oraz trzy tomy "Katalogu rękopisów Ossolińskich". Zmarł 15 stycznia 1918 roku i został pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim. W czasie sowieckiej okupacji Lwowa jego grób został zniszczony. Po kilkudziesięcioleciach społeczeństwo mazurskie, które z wdzięczności za liczne prace swojego ziomka na temat dziejów i etnografii Pomorza i Mazur, ufundowało nową tablicę nagrobną w miejscu prawdopodobnego pochówku Wojciecha Kętrzyńskiego.

ks. Władysław Kiernicki (Ojciec Rafał) (1912-1995) - lwowski kapłan, który mimo szykan ze strony sowieckich władz przez ponad 50 lat trwał w niewzruszonym, heroicznym kapłaństwie, pełniąc posługę w Katedrze Lwowskiej. W 1991 roku został mianowany biskupem. Zmarł 23 listopada 1995 roku, pochowany w podziemiach Katedry.

Wojciech Kilar (ur. 1932) - wybitny współczesny kompozytor, pozostajacy początkowo pod wpływem Bartoka i Strawińskiego, twórca muzyki teatralnej i filmowej m.in. do dzieł Różewicza, wajdy, Zanussiego, Hasa, Kutza, a także do nagrodzonego w 2003 roku Oskarem filmu Romana Polańskiego "Pianista"

Adam Kilian (ur. w 1923 r.) - znakomity artysta plastyk, scenograf. Urodził się we Lwowie, mieszkał na ul. Kadeckiej. Podczas deportacji sowieckiej w nocy z 13 na 14 kwietnia 1940 r. został wywieziony wraz z rodziną na "nieludzką ziemię". W Kazachstanie jego matka, Janina Kilian Stanisławska stworzyła teatr lalek "Niebieskie migdały", który po powrocie do kraju prowadziła w Warszawie.

Sebastian Fabian Klonowic, z łacińska zwany Acernusem(1545?-1602) pochodził z Sulmierzyc na Kujawach, ale całe swe życie spędził w kręgu wyznaczonym przez trzy miasta: Lublin, Lwów i Zamość. Był synem Jana Klona, dzierżawcy folwarku i młyna nad Orlą, oraz Anny z Pietrzałków. Zanim przybył do Lublina, gdzie od 1568 r. praktykował w kancelarii miejskiej, by z czasem zostać rajcą i burmistrzem miasta, młodzieńcze lata spędził w węgierskim wówczas Pezinku (dziś: Pezinok w Słowacji) i w „Czeskim Kromołowie” (dziś: Krumlov Ćesky) a także we Lwowie. Osiedlił się w Lublinie, gdzie ok. 1573 r. rozpoczął karierę urzędniczą w kancelarii miejskiej. W latach 1576- 1582 prowadził sądową kancelarię wójta lubelskiego, a w 1583 r. został ławnikiem. W 1580 r. ożenił się z Agnieszką Wiślicką, córką ławnika i kupca lubelskiego. W 1585 r. otrzymał wójtostwo w Psarach i wioskę Wólkę Józefowską od Józefa Wereszczyńskiego, biskupa kijowskiego i opata benedyktynów w Sieciechowie. Z inspiracji Jana Zamoyskiego został w r. 1589 kierownikiem szkoły w Zamościu. W r. 1592 objął urząd wójta Lublina, po dwóch latach burmistrza, a rok później został mianowany dożywotnim rajcą. Związki Klonowica z różnowiercami ściągnęły na niego oskarżenia o sprzyjanie reformacji. Rzekome autorstwo paszkwilu na jezuitów naraziło poetę na zatarg z tym zakonem. Zmarł w Lublinie 29 sierpnia 1602 r.
Literackim debiutem Klonowica był przekład Vitae regum Polonorum Klemensa Janickiego pt. Królów i książąt polskich zawarcie i opis. W 1582 r. powstał poemat łaciński Philtron, w 1584 r. poemat o Rusi Czerwonej Roxolania, a rok później cykl wierszy Żale nagrobne na ślachetnie urodzonego Pana Jana Kochanowskiego. Z okresem nauczycielskim Klonowica związany jest przekład Dystychów Katona, rodzaj krótkiego podręcznika nauki moralnej. W tym okresie przełożył też dzieło Erazma z Rotterdamu Civilitas morum, wydane w języku łacińskim i polskim. Jesienią 1594 r. odbył podróż flisacką Wisłą do Gdańska czego świadectwem jest poemat opisowy Flis, to jest Spuszczanie statków Wisłą (1595). Jest to swego rodzaju poetycki przewodnik żeglugi po Wiśle, flisacki "reportaż", z przewagą elementów dydaktycznych. W tych latach Klonowic kończył i poprawiał dzieło swego życia - Victoria deorum. W 1600 r. powstał Worek Judaszów, poemat satyryczny poruszający problemy przestępczości miejskiej i podmiejskiej.


Maria Konopnicka z Wasiłowskich (1842-1910), polska poetka, prozaik, krytyk, publicystka. Uczyła się krótko na pensji sióstr sakramentek w Warszawie, przez całe życie dokształcała się we własnym zakresie. Wychowywała 6 dzieci, utrzymując się z dochodów niewielkiego dzierżawionego folwarku. W latach 1877-1890 mieszkała w Warszawie. od 1884 do 1886 redagowała pismo dla kobiet Świt.
Od 1890 przebywała w kilku krajach Europy Zachodniej, współpracując z prasą krajową, zrzeszeniami polskimi na obczyźnie, Macierzą Szkolną, komitetami pomocy dla wywłaszczonej ludności Górnego Śląska i Wielkopolski, a także współorganizowała międzynarodowy protest przeciwko prześladowaniu dzieci polskich we Wrześni (1901-1902). 1903 otrzymała w darze zakupiony ze składek społeczeństwa dworek w Żarnowcu. 1905-1907 przebywała w Warszawie, organizowała pomoc dla uwięzionych przez władze carskie i ich rodzin.
Debiutowała jako poetka w prasie 1870. Już w pierwszym okresie jej twórczość nabrała dużego znaczenia literackiego i społecznego, np. trzy serie Poezji (1881, 1883, 1887), gdzie znalazły się Obrazki, pełne pochwały wolności i sprzeciwu wobec zła, jak wiersz W piwnicznej izbie. Także poemat filozoficzny Imagina (we fragmentach od 1886, całość 1913), w którym niezadowolenie ze stosunków społecznych prowadzi do buntu.
Już w tym okresie nawiązywała do poezji ludowej, a także do romantyzmu i tradycji biblijnej oraz symbolizmu i parnasizmu, np. w Z mojej Biblii (seria IV Poezji, 1896), w zbiorach Linie i dźwięki (1897), Italia (1901), Nowe pieśni (1905), Głosy ciszy (1906). Również liczne wiersze dydaktyczne, jak Śpiewnik historyczny (1904), Ludziom i chwilom (1905). Epickie poematy Przez głębinę (1907) i Pan Balcer w Brazylii (1910).
Zmarła 8 X 1910 we Lwowie i tam została pochowana na Cmentarzu Łyczakowskim. Zbiory opowiadań realistyczno-psychologicznych Cztery nowele (1888), Moi znajomi (1890), Na drodze (1893), Ludzie i rzeczy (1898), Na normandzkim brzegu (1904). Szkice reportażowe Za kratą (1886), Obrazki więzienne (1887-1888). Popularne do dziś utwory dla dzieci: O krasnoludkach i sierotce Marysi (1896), O Janku Wędrowniczku (1893), Na jagody (1903).
Krytyka i eseistyka literacka, w wyborze w tomach: Portrety piórem (1898), Mickiewicz, jego życie i duch (1899), Trzy studia (1902), Szkice (1905). Także m.in.: Poezje (tom 1-8 i tom 10, 1916, 1925), Pisma wybrane (tom 1-7, 1951-1952), Nowele (tom 1-3, 1962), Publicystyka literacka i społeczna (1968).

Juliusz Kossak (1824-1899) znakomity malarz. Urodził się 15 grudnia 1824 roku w Wiśniczu pod Bochnią. Wkrótce po narodzinach Juliusza rodzina Kossaków przenosi się do Lwowa. Tam rozpoczyna naukę. Po ukończeniu szkoły Ojców Bazylianów rozpoczyna studia prawnicze, ale czas wolny poświęca rysowaniu. Odwiedza rozmaite dwory gdzie poznaje życie i obyczaje szlacheckie. Już jako student prawa poznaje tajniki malarstwa w pracowni Jana Maszkowskiego. Okazuje się, że powołaniem Juliusza nie jest adwokatura, lecz malarstwo. Od roku 1844 powstaje wiele interesujących kompozycji z natury, szkiców, karykatur, portretów konnych i scen historycznych. Ulubionym środkiem artysty jest akwarela kombinowana z ołówkiem. Po raz pierwszy Juliusz Kossak pokazał publicznie swoje prace w roku 1847 we Lwowie. W recenzji czytamy: "wśród pięknych talentów objawił się najznakomiciej p. Juliusz Kossak...". Artysta zmarł 3 lutego 1899 roku.

Wojciech Kossak (1857-1942) - artysta malarz. Syn Juliusza Kossaka. Urodził się w Paryżu na kwadrans przed północą 31 grudnia 1857 roku. Od dzieciństwa dużo rysuje. Po ukończeniu czwartej klasy gimnazjum w czerwcu 1871 roku zapisuje się do Szkoły Sztuk Pięknych w Krakowie. Zostaje uczniem Władysława Łuszczkiewicza (1828-1900). W roku 1873 rozpoczyna naukę w Monachium. W roku 1877 artysta wyjeżdża na pięć lat do Paryża gdzie uczy się u znanych malarzy. Wspólnie z Janem Styką maluje panoramę z okazji stulecia powstania kościuszkowskiego. Panorama, prezentowana w 1894 roku we Lwowie, zostaje entuzjastycznie przyjęta przez publiczność. Powodzenie obrazu przyczynia się do kontynuowania przez Wojciecha Kossaka tego specyficznego rodzaju malarstwa.

Aleksander Krawczyński (1891-1971) - księgarz lwowski, dyrektor księgarni Gebethnera i Wolfa w Paryżu, właściciel księgarni przy Rutowskiego 9 (naprzeciw wejścia do Katedry). Znakomity znawca książki, człowiek o olbrzymiej wiedzy i zamiłowany bibliofil. Po wojnie, od listopada 1945 roku w Gdańsku, gdzie zmarł 12.VIII.1971 roku.

Adam Krechowiecki wieloletni (1883-1918) redaktor "Gazety Lwowskiej", tłumacz poetów niemieckich, autor powieści historycznych i współczesnych, prac historyczno-literackich o Mickiewiczu i Kraszewskim, a także dramatów, zdeklarowany konserwatysta.

Salomea Kruszelnicka - (1872-1953) - słynna ukraińska śpiewaczka operowa, sopran dramatyczny, ściśle związana z polską kulturą muzyczną. Studiowła śpiew w lwowskim konserwatorium i prof. Walerego Wysockiego. Zadebiutowała we Lwowie w 1892 roku, następnie śpiewała w Warszawie, Paryżu, we Włoszech (La Scala). Demonstrowała swoją ukraińską narodowość, stając się autorką antypolskich wystąpień.

Wacław Kuchar (1897-1981) - słynny przedwojenny sportowiec, jeden z braci Kucharów (najstarszy- Władysław, także piłkarz, później znakomity tenisista, Mieczysław - bramkarz Pogoni Lwów, Karol - sędzia piłkarski), w latach 20-tych 26-krotny reprezentant Polski w piłce nożnej, wielokrotny mistrz Polski w biegach, skokach, dziesięcioboju i łyżwiarstwie szybkim (1920-1924), reprezentant Polski w hokeju na lodzie. Właściciel sklepu "Maraton" na Akademickiej 22. Po wojnie działacz sportowy w Warszawie. Ojciec - Ludwik Kuchar (1865-1927) był twórcą muzyki do hymnu Towarzystwa Gimnastycznego "Sokół"

Jacek Kuroń (1934-2004)- polityk Unii Wolności, w czasach komuny działacz "czerwonego harcerstwa", później opozycji demokratycznej, założyciel KOR, urodzony we Lwowie, tam też spędził dzieciństwo (znany z kontrowersyjnych wypowiedzi na tematy lwowskie, np.: "[...]cieszę się, że Lwów jest ukraiński"[...], fragment wypowiedzi w Gazecie Wyborczej 22.05.2002 w sprawie Cmentarza Orląt: [...] "Nie proponuję, aby zburzyć ten panteon, juz nic nie burzmy, ale spróbujmy zrozumieć się wzajemnie. Spróbujmy sobie wyobrazić, że taki panteon stoi w Przemyślu i jest on upamiętnieniem zwycięstwa oręża ukraińskiego! Jeśli już coś chcemy dopisywać, to może strona polska zgodziłaby się napisać w dwóch językach: Bohatersko poległym w walce o niepodległą Polskę...Ukrainę... w bratobójczej walce.[...]"

Andrzej Kurylewicz - kompozytor i pianista współczesny

Adam Kuryłło (1889-1980) - od 1923 r. profesor mechaniki Politechniki Lwowskiej, wykładowca tej uczelni w czasach CK-Austro-Węgier, II Rzeczpospolitej, ZSRR i wolnej Ukrainy, jego dziełem jest m. in. żelbetonowy strop nad Salą Senatorską na Wawelu ze słynnymi wawelskimi głowami, zmarł w sędziwym wieku kilka lat temu, pochowany na Łyczakowie.

Karolina Lanckorońska (1898-2002) - wybitna znawczyni włoskiego Renesansu, profesor historii sztuki, osobistość życia kulturalnego Polski przedwojennej, docent UJK we Lwowie, ofiarodawczyni kolekcji dzieł sztuki dla Zamku Królewskiego na Wawelu i w Warszawie (1994), działaczka podziemia w czasie II wojny światowej, podczas okupacji niemieckiej przedstawicielka Rady Głównej Opiekuńczej (RGO) we Wschodniej Małopolsce, aresztowana w Stanisławowie 12.V.1943 roku przez mordercę Profesorów Lwowskich Hansa Kruegera, więziona w Stanisławowie i Lwowie, następnie w Berlinie i w Ravensbrueck, skazana przez hitlerowców na karę śmierci, wypuszczona na wolność staraniem MCK 5.IV.1945 r., po wojnie zamieszkała w Rzymie, gdzie współtworzyła Polski Instytut Historyczny, kierowała też Fundacją Rzymską, wspierającą naukę i kulturę polską.

Stanisław Jerzy Lec - współczesny autor fraszek

Stanisław Lem - urodzony w 1921 roku we Lwowie, tamże spędził dzieciństwo i młodość, studia na wydziale lekarskim Uniwersytetu, współczesny pisarz science-fiction (także powieść biograficzna o lwowskich latach: "Wysoki Zamek").

Roman Longschamps de Berier (1883-1941) - prawnik cywilista, ostatni przedwojenny rektor UJK, Obrońca Lwowa w 1918 roku, członek PAU, zamordowany przez hitlerowców na Wzgórzach Wuleckich wraz z trzema swoimi synami: Bronisławem (ur. w 1916, absolwentem PL), Zygmuntem (ur. w 1918 r., absolwentem PL) i Kazimierzem (ur. w 1923 r., absolwentem liceum). Z masakry ocalał jedynie najmłodszy syn, Jan wraz z matką.

Marian Łomnicki (1845-1915) - entomolog, wieloletni dyrektor Muzeum im. Dzieduszyckich. Ukończył gimnazjum we Lwowie, studiował na Uniwersytecie Jagielońskim i w Wiedniu. Po studiach został nauczycielem w IV Gimnazjum im. Jana Długosza we Lwowie i w Stanisławowie. Od 1905 roku był dyrektorem Muzeum im. Dzieduszyckich. W 1912 roku został doktorem honoris causa Uniwersytetu Lwowskiego. Znakomity znawca chrząszczy (w 1913 roku wydał katalog chrząszczy polskich zawierający prawie 5400 gatunków, w tym około 1300 wykazanych po raz pierwszy). Zmarł we Lwowie, pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim.

Walery Łoziński (1837-1861), powieściopisarz, dziennikarz. Jego związki z piórem rozpoczęły się od pracy dziennikarskiej, pisał głównie artykuły historyczne, należał do grupy skupionej wokół Dziennika Literackiego. Później były powiastki, np. Ludzie spod słomianej strzechy (1861), i komedie. Miejsce w historii literatury zapewniły mu powieści, które szybko zyskały ogromną rzeszę czytelników. Pisane w duchu gawędy szlacheckiej Szlachcic chodaczkowy (1857), Szaraczek i karmazyn (1858) miały pewien wydźwięk społeczny. Kolejne Zaklęty dwór (1859) i Czarny Matwij (1860) to powieści obyczajowo-sensacyjne wzorowane na twórczości Dumasa. Ostatnia zatytułowana Dwie noce (1860), mocno okrojona przez cenzurę austriacką, jest interesującą powieścią historyczną. Na podstawie Zaklętego dworu w 1976 r. powstał serial telewizyjny, który przyciągał widzów w różnym wieku.
Zginął w pojedynku. Pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim. Pomnik ufundowało miasto Lwów.

Władysław Łoziński (1843-1913) - historyk kultury i sztuki, dziennikarz i publicysta, powieściopisarz, kolekcjoner. Urodził się w powiecie samborskim, uczęszczał do szkół w Samborze, studia prawnicze historyczne i polonistyczne odbył we Lwowie. Pisał do czasopism kilku miast poslkich. Był redaktorem "Gazety Lwowskiej", która zreformował. Pisał powieści, m.in. "Oko proroka", "Madonna Busowiska". Jako historyk pisał artykuły, opowiadania historyczne i książki na tenaty sztuki, prawa i obyczaju, m.in. "Złotnctwo polskie w dawnych wiekach", "Życie polskie w dawnych wiekach", "Prawem i lewem". Był prekursorem badań nad historia Lwowa oraz ochrony i konserwacji jego zabytków, propagował tworzenie muzeów. Zebrał wielką kolekcję dzieł sztuki, które wraz z pałacem przy ul. Ossolińskich 3 przeszły na rzecz Gminy m. Lwowa. Działacz polityczny i poseł do Sejmu Krajowego, został członkiem Izby Panów w Wiedniu.

Ignacy Łukasiewicz - aptekarz lwowski, chemik, wynalazca m. in. pierwszej w świecie lampy naftowej i procesu destylacji ropy naftowej

Włada Majewska - niezapomniana aktorka "Wesołej Lwowskiej Fali". Występowała w Polskim Radio Lwów od 1937 roku. W czasie II wojny światowej wraz z całym zespołem towarzyszyła Wojsku Polskiemu na Zachodzie, po wojnie zamieszkała w Anglii. Współpracowała z Marianem Hemarem, z którym lwowską piosenkę i lwowski humor przedstawiała w Radio Wolna Europa. Mieszka do dziś w Anglii, wspierając Lwowiaków w kraju, kultywując pamięć o Marianie Hemarze i Wesołej Lwowskiej Fali.

Juliusz Makarewicz (1872-1955) - wybitny prawnik, twórca polskiego kodeksu karnego. Kierownik Zakładu Prawa Karnego UJK, rektor UJK w r. 1923/24, członek PAU, Senator RP. W nocy z 2 n 3 stycznia 1945 aresztowany przez NKWD i deportowany wraz z grupą polskich naukowców do przymusowych robót w kopalniach Donbasu, uwolniony na skutek protestu polskiego świata nauki podpisanego przez ponad 100 uczonych, skierowanego do Bolesława Bieruta. Nie opuścił Lwowa, tam zmarł w 1955 roku, pochowany w rodzinnym grobowcu na cmentarzu Łyczakowskim. Więcej...

Kornel Makuszyński (ur. 8.I.1884 r. w Stryju, zm. 31.VII.1953 r. w Zakopanem) - pisarz, autor "Przygód Koziołka Matołka", "Szatana z VII klasy", "Szaleństw panny Ewy" i wielu innych powieści. Był synem drobnego urzędnika wojskowego. Kształcony krótko w Przemyślu, uczęszczał do IV Gimnazjum im. Jana Długosza we Lwowie. Wynajmował skromną kwaterę u lwowskiego asenizatora i hycla (który łapał bezpańskie psy) Siegla na Kleparowie, poniżej Góry Stracenia. W wieku 14 lat zaczął pisać wiersze. Ich pierwszym recenzentem w cukierni na Skarbkowskiej 11 był - owiany już poetycką sławą - Leopold Staff. Makuszyński bardzo kochał teatr. Imał sie więc różnych, nie zawsze legalnych sposobów, by dostać się na spektakle. Z czasem dzięki mistrzowskiej grze w bilard w jednej z lwowskich knajp wygrywał pieniądze, które wystarczały mu na normalny bilet do teatru. Pierwsze wiersze publikował w dzienniku "Słowo Polskie" mając 16 lat. Od roku 1904 był członkiem redakcji tego dziennika, zajmując sie recenzjami teatralnymi. Przez dłuższy czas przebywał w Paryżu na studiach teatralnych i literackich. Zwiedził Rosję, Niemcy, Włochy, Szwajcarię, Belgię, Holandię i Anglię. Felietonowe sprawozdania z podróży ukazały sie w wydaniu książkowym. W 1907 r. wydał pierwszy tom poezji "Połów gwiazd", następnie zaś książki: relacje z podróży: "W kalejdoskopie" i "Harzreise", "Romantyczne historie", "Rzeczy wesołe", recenzje tatralne "Dusze z papieru", "Awantury Arabskie" i szereg książek dla dzieci pisanych od 1912 roku, począwszy od "Szewca Kopytko i Kaczora Kwaka". Kornel Makuszyński żył, działał i tworzył we Lwowie do połowy 1915 roku, kiedy to - podobnie jak Leopold Staff a także tysiące innych mieszkańców okupowanej przez Rosjan stolicy Galicji, został ewakuowany w głąb rosyjskiego cesarstwa. Zupełnie przypadkowo zatrzymał się w Kijowie, gdzie żyło wielu Polaków. Został tam prezesem miejscowego Związku Literatów i Dziennikarzy Polskich oraz kierownikiem literackim kijowskiego Teatru Polskiego. Do Polski wrócił po zakończeniu wojny w roku 1918, lecz podobnie jak Staff - nie do Lwowa, lecz do stolicy. Za swoją twórczość "pisarz ze słońcem w herbie" otrzymał członkostwo Polskiej Akademii Literatury, państwową nagrodę literacką, nagrodę PAL "Złoty Wawrzyn" i honorowe obywatelstwo Zakopanego. W Zakopanem przebywał bardzo chętnie i często, tam też zmarł i został pochowany na starym cmentarzu na Pęksowym Brzyzku.

Aleksander Małachowski (1924-2004) - polityk, członek Unii Pracy, marszałek senior Sejmu IV kadencji RP, urodzony we Lwowie

Antoni Małecki (1821-1913) - profesor języka i literatury polskiej na Uniwersytecie Lwowskim, zastępca kuratora ZNiO

Julian Markowski (ur.1846 we Lwowie, zm.1903 we Lwowie) - rzeźbiarz, właściciel zakładu kamieniarskiego, autor wielu lwowskich pomników, m.in. Jana Kilińskiego, Bartosza Głowackiego, Seweryna Goszczyńskiego, wspólnie z Tadeuszem Barączem - pomnika Jana III, wielu nagrobków na Cmentarzu Łyczakowskim

Józef Mann (1883-1921) - wybitny polski śpiewak, tenor dramatyczny, sędzia sądu lwowskiego, doktor nauk prawnych. Zadebiutował w Teatrze Wielkim, po czym studiował śpiew we Włoszech, od 1912 roku przez 4 kolejne lata występowałw Volksoper w Wiedniu, zaś przez następne 4 lata był pierwszym tenorem Cesarskiej Opery w Berlinie. Po śmierci w 1921 rokuu Enrico Caruso miał zostać zaangażowany do Metropolitan Opera, jednak poczas pożegnalnego spektaklu Aidy w Berlinie nagle umiera. Pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim.

Michał Matyas (1910-1975) - piłkarz, czołowy napastnik reprezentacji Polski, członek KS Pogoń Lwów

Stanisław Mazur (ur. 1905 we Lwowie , zm. 1981 w Warszawie)- wybitny matematyk, docent UJK i docent w Katedrze Matematyki Wydziału Inżynierii Lądowej, następnie profesor Uniwersytetu Warszawskiego, członek PAU, członek rzeczywisty PAN. Najbliższy współpracownik prof. Stefana Banacha. Współtwórca lwowskiej Szkoły Matematycznej.

Jerzy Michotek - współczesny aktor, pieśniarz

Karol Młodnicki (1835-1900) - artysta malarz, przyjaciel Artura Grottgera, mąż ukochanej Grottgera - Wandy Monne. Ich córką była Maryla Wolska, znana poetka. W domu Młodnickich przy Zimorowicza 16 bywali: św. brat Albert - Adam Chmielowski, poeta Kornel Ujejski, sławny malarz - Henryk Rodakowski.

Wanda Monne-Młodnicka (1850-1923) - rzeźbiarka, ukochana Artura Grottgera,

Ignacy Mościcki - (ur. 1867-Mierzanów - zm. 1946 -Versoix )- profesor chemii fizycznej i elektrochemii technicznej i rektor Politechniki Lwowskiej, przedwojenny Prezydent RP

Henryk Mosing - ur. 1910, zm. 1999, lekarz, epidemiolog, bliski współpracownik prof. Rudolfa Weigla w badaniach nad szczepionką przeciwtyfusową, nie opuścił Lwowa aż do śmierci, potajemnie wyświęcony na kapłana przez kardynała Stefana Wyszyńskiego w 1961 roku, człowiek o wielkim sercu.

Ignacy Mościcki - prezydent RP w latach 1926-1939, profesor chemii Politechniki Lwowskiej, rektor PL w latach 1925-1926, wybitny chemik, twórca nowoczesnych Zakładów Azotowych w Mościcach pod Tarnowem.

Józef Nusbaum-Hilarowicz (1859-1917) - sławny zoolog. Profesor Akademii Weterynarii we Lwowie i Uniwersytetu Lwowskiego, od 1906 roku Kierownik Instytutu Zoologicznego. Wybitny ewolucjonista i propagator idei ewolucji, twórca lwowskiej szkoły zoologicznej, która obok wielkich biologów liczących się w nauce światowej (Rudolf Weigl, Antoni Jakubski), wykształciła również sławnych entomologów (Jan Kimel, Jan Noskiewicz).
Po ukończeniu gimnazjum klasycznego w Warszawie w 1878 roku studiował w latach 1878-1881 nauki przyrodnicze na Wydziale Fizyko-Matematycznym rosyjskiego Unwersytetu Warszawskiego, szczególnie interesując się zoologią. W 1886 roku uzyskał stopień magistra zoologii i anatomii porównawczej na uniwersytecie w Odessie (promotorami byli znakomici uczeni rosyjscy: A.O. Kowalewskij i I.J. Miecznikow). W 1888 roku na Uniwersytecie Warszawskim uzyskał stopień doktora zoologii i anatomii porównawczej, zaś w 1891 roku habilitował się na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Lwowskiego u Benedykta Dybowskiego. (w zakresie anatomii porównawczej i embriologii).
W 1892 roku na propozycję Benedykta Dybowskiego przeniósł się do Lwowa, obejmując stanowisko prywatnego docenta anatomi porównawczej i embriologii przy Zakładzie Zoologii i Anatomii Porównawczej Uniwersytetu Lwowskiego. W 1906 roku, po przejściu na emeryturę Benedykta Dybowskiego, Józef Nusbaum (od 1907 roku zmienił nazwisko dodając do swego dotychczasowego drugi człon - Hilarowicz) zrezygnował ze stanowiska w Akademii Weterynarii i objął kierownictwo Zakładu Zoologii i Anatomii Porównawczej na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Lwowskiego w charakterze rzeczywistego profesora zwyczajnego. Kierując tym zakładem do śmierci, rozszerzył go, przebudował i zorganizował. Zakład ten stał się z biegiem lat jednym z najnowocześniejszych pod względem naukowym ośrodków zoologiznych w Europie. W "nusbaumowskiej szkole zoologicznej" wyspecjalizowało się ponad 40 zoologów, spośród których 16 zajęło później stanowiska profesorskie w szkołach wyższych (m.in. Benedykt Fuliński, Jan Grochmalicki, Jan Hirschler, Antoni Jakubski, Rudolf Weigl). Jako wykładowca słynął z wielkiego daru wymowy, a jako nauczyciel młodych kadr zoologów z wielkiego taentu pedagogicznego i ojcowskiej wprost życzliwości. W trosce o naukowy rozwój swych uczniów często wyjednywał im stypendia i wysyłał do nadmorskich stacji zoologicznych, zwłaszcza Triestu, Neapolu i Monaco, z którymi ściśle współpracował.
Zmarł 17.III.1917 roku we Lwowie i został pochowany na cmentarzu Łyczakowskim (kwatera IV).
Ojciec prof. Henryka Hilarowicza.

Beata Obertyńska - poetka, córka poetki Maryli Wolskiej, wnuczka Wandy Monne, ukochanej Grottgera

Seweryn Leopold Obst (ur. 29 grudnia 1847 r. w miejscowości Berezów koło Kołomyi na Pokuciu, zm. 2 stycznia 1917 r. we Lwowie) - artysta malarz, rysownik, etnograf.
Uczęszczał do szkół w Jabłoniowe k. Kołomyi, oraz do szkół realnych w Stanisławowe, Wadowicach i Śniatynie k. Kołomyi. W latach 1864 - 71 studiował w C. K. Akademii Sztuk Pięknych w Wiedniu. Nauki pobierał u profesorów: malarstwa Karla Mayera, Carla Wurzingera, Karla von Blaas i Edouarde'a Engertha, rysunku - Petera Geigera, anatomii - Antona Pergera, perspektywy - Hansena, historii kultury i sztuki Carla von Luetzow. W Wiedniu utrzymywał koleżeńskie kontakty z Arturem Grottgerem, który w tym czasie również studiował w Akademii Wiedeńskiej w „Meisterschuli” Christiana Rubena. Znajomość przetrwała po powrocie do kraju.
W 1874 r. powrócił w rodzinne strony. Początkowo trudnił się malowaniem portretów w domach ziemiańskich między innymi u Bohusiewiczów na Bukowinie, Zadurowiczów w Pałahiczach koło Tłumacza (we wsch. Galicji).
Podczas krótkiego pobytu w Krakowie, zawarł znajomości w tamtejszym środowiskiem artystycznym, szczególnie zaprzyjaźnił się z Witoldem Pruszkowskim. Silniejsza była miłość do ojczystych stron z dzieciństwa, do Huculszczyzny. Powrócił na Pokucie. Zamieszkał na kilka lat wśród Hucułów, m.in. w Żabiem nad Czeremoszem Czarnym i w Jaremczu. W tym czasie malował mnóstwo obrazów z Hucułami i Hucułkami, zajmował się etnografią, był jednym z pierwszych, który zbierał ginące powoli wyroby kultury zdobnictwa ludowego.
Jeszcze przed Kołomyjską Wystawą Etnograficzną Prof. Maksymilian Nowicki z Krakowa przesłał do muzeum Dzieduszyckich dwa duże notatniki Seweryna Obsta, gdzie odtworzył motywy zdobnicze Hucułów z mosiężnictwa, snycerki, haftów, tkanin, pisanek itd. Seweryn Obst w 1883 r. przeprowadził się na stałe do Lwowa, gdy Ludwik Wierzbicki wiceprezes Muzeum Przemysłowego we Lwowie zaproponował mu współpracę przy wydaniu „Wzorów przemysłu domowego...”.
W latach 1883-1898 Seweryn Obst miał pracownię przy ul. Sakramentek. Jednak huculszczyzna została jego miłością na całe życie i często tam wracał. We Lwowie uczył malarstwa Kazimierza Łotockiego.
Prace Seweryna Obsta wystawiane były na wielu wystawach: we Lwowie, w Warszawie, w Krakowie, w Kołomyi, w Tarnopolu, w Rzeszowie i w Londynie. W marcu 1912 r. we Lwowie odbyła się wystawa monograficzna 208 prac Seweryna Obsta poświecona 50 - letniej działalności artystycznej zorganizowana przez Towarzystwo Przyjaciół Sztuk Pięknych we Lwowie.
Od 1910 r. mieszkał w przytułku dla artystów i zasłużonych starców fundacji imienia R. Domsa we Lwowie. Pochowany na cmentarzu Łyczakowskim (mogiła istniała do 1939 roku).

Ks. Jan Olszański (1919-2003) - kapłan (przez 61 lat) i biskup (przez 11 lat) diecezji kamieniecko-podolskiej.
W 1938 roku ukończył gimnazjum w Brodach. W tym samym roku wstąpił do seminarium duchownego we Lwowie, które ukończył w roku 1942 przyjmując święcenia kapłańskie. Następnie pracował w miejscowości Kaczanówka. Później metropolita lwowski abp Bolesław Twardowski, mianował księdza Olszańskiego administratorem parafii w Gródku Podolskim, oddając jednocześnie pod jego opiekę duszpasterską sąsiednie parafie. Po wcieleniu Ukrainy do Związku Radzieckiego ks. Jan Olszański przeniósł się do Lwowa, gdzie pełnił obowiązki wikariusza w katedrze i kościele pw. Matki Bożej Śnieżnej. Po dwu latach pracy we Lwowie, znów wrócił do Gródka na Podolu, gdzie pracował do 1959 roku. W tym samym roku władze komunistyczne pozbawiły go możliwości prowadzenia pracy duszpasterskiej. Po krótkiej przerwie, ponownie uzyskał pozwolenie na pracę, tym razem w oddalonej od większych ośrodków wiosce Manikowce, gdzie pracował do 1991 roku. Jako jeden z nielicznych kapłanów katolickich na tym terenie, z narażeniem życia i w każdej chwili ryzykując deportacją starł się zapewnić opiekę duszpasterską wiernym na prawie połowie terytorium dzisiejszej diecezji kamieniecko-podolskiej. W 1991 roku papież Jan Paweł II mianował ks. Jana Olszańskiego biskupem i ordynariuszem odrodzonej diecezji kamieniecko-podolskiej, powierzając jego pieczy wiernych, zamieszkałych na terenie 8 obwodów administracyjnych południowej części Ukrainy. Dzięki jego staraniom utworzono wiele placówek duszpasterskich, które później stały się podstawą utworzenia dwóch nowych diecezji. W odradzającej się diecezji biskup Olszański erygował w Gródku Podolskim wyższe seminarium duchowne oraz wznowił działalność ponad 200 parafii.

Mieczysław Opałek - historyk, poeta, bibliofil - ostatni dyrektor lwowskiej szkoły Marii Magdaleny

Julian Konstanty Ordon - (1810-1886), uczestnik powstania listopadowego, oficer w służbie piemonckiej, tureckiej i włoskiej, garibaldczyk. W powstaniu listopadowym walczył w 4. baterii artylerii konnej pod Dobrem, Wawrem, Grochowem, Dębem Wielkim i Iganiami, Tykocinem, Złotoryją i Ostrołęką. Podczas obrony Warszawy komendant reduty na Woli, nazwanej później przez A. Mickiewicza Redutą Ordona.
Od 1833 przebywał w Dreźnie, następnie w Londynie. Ok. 1840 wstąpił do wolnomularstwa angielskiego, a w październiku 1847 do polskiej loży narodowej w Londynie. Związał się z Polskim Towarzystwem Demokratycznym. W 1848 wyjechał do Mediolanu chcąc wstąpić do legionu Mickiewicza. Źle przyjęty, ostatecznie znalazł się w Legii Lombardzkiej.
W październiku 1848 wstąpił do armii sardyńskiej, gdzie służył do 1855. Jesienią 1856 wyjechał do Francji i osiadł w Paryżu. W 1858 otrzymał posadę profesora języków nowożytnych w Kolegium Rządowym w Meaux. Od 1860 w oddziałach G. Garibaldiego, następnie w armii włoskiej do 1867. Popełnił samobójstwo.
Po samobójczej śmierci we Florencji Lwów sprowadził jego zwłoki i uroczyście pochował na Łyczakowie wystawiając piękny pomnik w Alei Zasłużonych.

Ostap Ortwin (właśc. Oskar Katzellenenbogen) (1873 - 1942) - wybitny krytyk literacki. Urodził się w Tłumaczu pod Stanisławowem. W 1899 r. ukończył prawo na Uniwersytecie Lwowskim. Należał do najciekawszych postaci Lwowa początku XX wieku. Imponował kolegom nie tylko znajomością prawa, jego charakterystyczna potężna postura wyróżniała go z tłumu. Jako krytyk wypowiadał się o utworach literackich w sposób niezwykle oryginalny, trafny a przy tym błyskotliwy. Stały bywalec Kasyna Literackiego przy Akademickiej zarówno na wieczorach dyskusyjnych jak i wspaniałych balach. Od czasów jego słynnej obrony Stanisława Brzozowskiego najgłośniejszy krytyk literacki Lwowa, w 1934 roku wyniesiony do godności prezesa Związku Literatów. Tymon Terlecki tak pisał o Ortwinie: "był najżarliwszym Polakiem: jako stary człowiek przyjął chrzest, we Lwowie okupowanym przez Armię Czerwoną publicznie ryczał swym słynnym lwim głosem: "Tu jest Polska. Tu od sześciuset lat była Polska". Zginął w 1942 roku zastrzelony na ulicy przez hitlerowców - mimo pomocy przyjaciół nie chciał żyć w ukryciu.

Józef Maksymilian Ossoliński (1748-1826) - autor dzieł z zakresu historii literatury polskiej, twórca i fundator Zakładu Narodowego im. Ossolińskich ("Ossolineum") - we Lwowie ulokował swoje zbiory biblioteczne i ofiarował je narodowi polskiemu

Stanisław Ostrowski (ur. w 1892 we Lwowie, zm. w 1982 r. w Londynie) -żołnierz I Brygady Legionów, uczestnik obrony Lwowa w listopadzie 1918 roku. Z zawodu lekarz dermatolog, docent UJK, od 1934 roku wiceprezydent miasta i jego prezydent w 1939 roku. Po wkroczeniu Sowietów aresztowany przez NKWD, więziony we Lwowie i w Moskwie. Skazany na 8 lat ciężkich robót. Z II Korpusem Andersa uczestniczy w kampanii włoskiej. Po wojnie w Anglii - lekarz i profesor medycyny. Od 1972 do 1979 roku Prezydent RP Na Uchodźctwie.

Jan Parandowski (1895-1978), polski prozaik, eseista i tłumacz. Ukończył gimnazjum klasyczne we Lwowie, 1913 rozpoczął studia w zakresie archeologii i filologii klasycznej na tamtejszym uniwersytecie, przerwane w czasie I wojny światowej z powodu internowania w Rosji, kontynuowane od 1920. 1922-1924 kierownik literacki w wydawnictwie A. Altenberga, gdzie uruchomił serię przekładów z literatur klasycznych. 1924-1926 odbył podróże studyjne do Grecji, Francji i Włoch. Od 1929 w Warszawie.
Od 1933 prezes polskiego PEN-Clubu, którą to funkcję pełnił (z przerwą w okresie wojny) do 1978. W czasie okupacji brał udział w konspiracyjnym życiu kulturalnym. 1945-1948 wykładowca Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Od 1962 wiceprzewodniczący międzynarodowego PEN-Clubu.
Znawca i popularyzator kultury i literatury starożytnej, w których poszukiwał harmonii postaw - kontemplacyjnej i witalistycznej. Był także gorącym zwolennikiem renesansowego humanizmu.
Ważniejsze dzieła: Mitologia (1924) oraz popularne adaptacje eposów Homera Wojna trojańska (1927) i Przygody Odyseusza (1935) upowszechniające wiedzę o starożytności. Uznanie zdobył zbiór Eros na Olimpie (1924), opowieść Dysk olimpijski (1933, brązowy medal na Olimpiadzie w Berlinie 1936). Relacje z podróży, m.in.: Rzym czarodziejski (1924), Dwie wiosny (1927), Podróże literackie (1958).
Szkice i eseje, np.: Odwiedziny i spotkania (1934), Alchemia słowa (1951), Z antycznego świata (1958), Godzina śródziemnomorska (1956), Akacja (1967), Wspomnienia i sylwety (1960) - w wyborze Szkice seria I - II (1953-1968). Głośna powieść o kryzysie światopoglądowo-religijnym młodego człowieka - Niebo w płomieniach (1936), której kontynuacją jest Powrót do życia (1961), obrazki wspomnieniowe Zegar słoneczny (1953).
Także przekłady: Odysei Homera (prozą, 1953), O wojnie domowej Cezara, Życia Karola Wielkiego Einharda. Ponadto: Pisma wybrane (1955), Dzieła wybrane tom 1-3 (1957).

Ryszard Pietruski (1922-1996) - aktor, reżyser - lata dzieciństwa i młodości spędził we Lwowie. Mieszkał na Łyczakowie, później na Kadeckiej. Uczęszczał do III Gimnazjum na ulicy Batorego. W czasie wojny pracował we Lwowie, najpierw wraz z bratem sprzątając śnieg z dachów, później jako kelner w restauracji. Po powtórnym zajęciu Lwowa przez wojska sowieckie poszedł do polskiego wojska. Ranny w rękę w walkach na Wale Pomorskim. Po wojnie szkoła aktorska i występy w wielu teatrach. Począszy od 1956 roku wiele ról filmowych ("Popiół i diament", "Czarne chmury" - scenariusz i obsada, "Rejs", "Czterdziestolatek" itd.)

Antoni Popiel - rzeźbiarz, twórca pomnika Adama Mickiewicza i rzeźb zdobiących Teatr Wielki

ks. Janusz Popławski (1922-2002) - kapłan Archidiecezji Lwowskiej, kapelan Towarzystwa Miłośników Lwowa i Kresów Południowo-Wschodnich, prezes Oddziału Warszawskiego TMLiKPW, a przede wszystkim gorliwy, tryskający energią i patriotyzmem duszpasterz, obdarzony wielka charyzmą w obcowaniu z kudźmi, zwłaszcza z młodzieżą i harcerzami, bez reszty oddany sprawom Kresów. Urodził się 29 stycznia 1922 w rodzinnym majatku w Juśkowcach na pograniczu Podola i Wołynia. Po ukończeniu 10. roku życia oddany został na naukę do Lwowa. Mieszkał tam w słynnej bursie Abrahamowiczów na Wzgórzach Wuleckich, Zakładzie Wychowawczym prowadzonym początkowo przez wychowawców świeckich, aod 1935 roku przez Księży Salezjanów. Uczęszczał do IV Gimnazjum im. Jana Długosza na ul. Nikorowicza (obok gmachu Politechniki). OKres wojny spędził w kraju, studiując teologię w Seminarium Duchownym w Czerwińsku i Krakowie oraz filologię polską na UJ. Wyświęcony w 1948 roku przez arcybiskupa Eugeniusza Baziaka pracował w różnych placówkach szkolno-wychowawczych, prowadzonych przez Salezjanów (Oświęcim, Ostrzeszów, Częstochowa). Od 1955 roku przez 8 lat pracował w parafii Świętej Rodziny w Pile, od 1963 roku zaś w skrawku Archidiecezji Lwowskiej z siedzibą w Lubaczowie - jako wikariusz w Oleszycach i Ciechanowie, zorganizował od podstaw nową parafię w Dachniowie i przez 1,5 roku przebywał w Baszni Dolnej. W 1985 roku z uwagi na pogarszający się stan zdrowia przeszedł na emeryturę. Po krótkim pobycie w Gnieźnie aż do śmierci przebywał w Laskach k. Warszawy, gdzie został pochowany na tamtejszym skromnym cmentarzu.

Andrzej Potocki(1861-1908) - polityk, namiestnik Galicji w latach 1902-1908. Zginął zamordowany 12.IV.1908 r. przez studenta ukraińskiego Mirosława Siczyńskiego.

Wojciech Pszoniak - aktor współczesny, urodził się 2.V.1942 r. we Lwowie i mieszkał przez pierwsze dwa lata swego życia na ul. Dwernickiego. Wiele świetnych ról filmowych i teatralnych, m.in. w "Ziemi obiecanej" Wajdy. Od lat 80-tych mieszka i pracuje w Paryżu.

Jan Puzyna - ksiądz kardynał (ur. w 1901 r. w Gwoźdźcu koło Kołomyi), dr prawa Uniwersytetu Lwowsk, biskup-sufragan lwowski, książę biskup krakowski

Witold Pyrkosz - aktor współczesny, urodził się Krasnymstawie 24.XII.1926 roku (po kilku dniach przywieziony do Lwowa i tu zapisany z miejscem urodzenia: Lwów i datą 1.I.1927).

Franciszek Rawita-Gawroński (ur. w 1846 r.), powieściopisarz, uczestnik powstania styczniowego, więziony w Kijowie. Po wyjściu z więzienia ukończył szkołę rolniczą w Dublanach, napisał kilka prac z zakresu rolnictwa. W wieku 36 lat porzucił wyuczony zawód i zajął się wyłącznie praca literacką. Zainteresowanie kresami zaowocowało wydaniem od 1911 roku przez niego kwartalnika "Ruś". Do końca XIX wieku deklarował się jako zwolennik zbliżenia polsko-ukraińskiego, w początkach XX stulecia związał się z narodowymi demokratami.

Henryk Rodakowski (1823-1894), syn lwowskiego adwokata, artysta-malarz, jeden z najwybitniejszych polskich portrecistów XIX w. Studiował w Wiedniu i Paryżu. W swej twórczości łączył elementy romantyzmu i klasycyzmu. Dwa obrazy: "Portrer generała Henryka Dembińskiego" (1852) i "Portret matki" (1853) uważa się z arcydzieła tego okresu. Malował również akwarele o tematyce ludowej, tworzył kompozycje o tematyce historycznej i romatyczno-patriotycznej.

Eugeniusz Romer (ur. 3.II.1871 r. we Lwowie, zm. 28.I.1954 r. w Krakowie) - zasłużony kartograf, nauczyciel szkół średnich we Lwowie, następnie profesor UJK. Członek PAU i PAN. Autor bardzo wielu prac naukowych. Uczestniczył w wielu ekspedycjach naukowych (Alpy, Indie, Japonia), brał udział w działalności stowarzyszeń geograficznych. W 1916 roku wydał "Geograficzno-statystyczny atlas Polski" - epokowe dzieło mające wielki wpływ na kształtowanie granic porozbiorowej Polski. Z tej racji jako ekspert strony polskiej brał udział w rokowaniach pokojowych po zakończeniu I wojny światowej w Paryżu (1918) i Rydze (1921). Po wojnie ekspatriował się ze Lwowa do Krakowa.

Jan Henryk Rosen (1891 -1982 ), - znakomity malarz, twórca fresków w Katedrze Ormiańskiej, w latach 30-tych profesor Politechniki Lwowskiej, od 1937 roku do śmierci mieszkał w Stanach Zjednoczonych.

Ludwik Rydygier (Riediger) (1850-1920) - znakomity lekarz. Urodził się w podgrudziądzkiej wsi Dusocin na Pomorzu, w ówczesnym zaborze pruskim. Od najwcześniejszych lat demonstrował swoje polskie pochodzenie. W latach 1859-61 uczęszczał do gimnazjum w Chojnicach, skąd przeszedł do gimnazjum w Chełmnie, które ukończył w 1869. W latach 1869-78 odbył studia medyczne w Greifswaldzie. Po studiach podjął prywatną praktykę w Chełmnie. Napisał tam szereg prac naukowych z chirurgii. W 1887 roku został powołany na katedrę chirurgii UJ w Krakowie i pozosta tam do 1897 roku. W tymże roku został zaproszony na kierownika nowej, większej i o liczniejszym personelu katedry i kliniki chirurgii Uniwersytetu Lwowskiego przy Pijarów 4. Był dziekanem Wydziału Lekarskiego i rektorem (1901/1902). Podobnie jak w Krakowie wychował duże grono znakomitych chirurgów, przyszłych profesorów. Zainicjował zjazdy chirurgów polskich, które w 1921 roku dały początek Towarzystwu Chirurgów Polskich. Nie opuścił Lwowa, gdy zaproponowano mu przejście na Uniwersytet Karola w Pradze.Należał do wybitnych chirurgów swojego czasu. Odznaczył się jako świetny operator, inicjator nowych metod, utalentowany organizator. Niektóre wprowadzone przez niego metody operowania żołądka, raka odbytnicy, amputacji, kardiochirurgii, ortopedii, chirurgii plastycznej, urologii - utrzymuja się do dziś. W czasie I wojny kierował szpitalem wojskowym w Brnie, ale natychmiast po zakończeniu wojny powrócił do Lwowa. Walczył w obronie Lwowa 1918 roku. Został generałem WP i w 1920 roku rozpoczął organizowanie szpitali wojskowych. Niestety w tymże roku nagle zmarł. Został pochowany na cmentarzu Łyczakowskim a później przeniesiony na Cmentarz Obrońców Lwowa.

Henryk Samsonowicz (ur. 1930) - historyk. We Lwowie uczeń szkoły powszechnej. Po wojnie profesor w Instytucie Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego, rektor UW (1980-1982), członek rzeczywisty PAN.

Jan Samsonowicz (1888-1959) - geolog i paleontolog. Kierownik Zakładu Paleontologicznego UJK, dziekan Wydziału Matematyczno-Przyrodniczego UJK (1937/38), członek PAU. Po wojnie profesor Uniwersytetu Warszawskiego, członek rzeczywisty PAN. Ojciec Henryka Samsonowicza.

Adam Sapieha (1828-1903) - książę, syn Leona, polityk i działacz narodowy i społeczny, zwany "Czerwonym księciem". Uczestnik powstania 1863 r. Prezes Wystawy Krajowej we Lwowie 1894 r.

Leon Sapieha (1803-1878) - książę, działacz narodowy i spłeczny. Uczestnik powstania 1863 roku, po skonfiskowaniu dóbr w zaborze rosyjskim zakupił Krasiczyn i inne majątki w Ziemi Przemyskiej oraz na Podolu. Marszałek Sejmu Krajowego we Lwowie, pionier kolejnictwa i kas oszczędności w Galicji. Zbudował pałac przy Kopernika 38 we Lwowie. Jego imieniem nazwano ulicę (1866, wcześniej Nowy Świat) we Lwowie, przy której znajduje się m.in. gmach główny Politechniki

Adam Stefan Sapieha (urodzony w 1867 r. w Krasiczynie, syn "czerwonego księcia", zmarł w 1951 r. w Krakowie), dr prawa UJ, święcenia kapłańskie w 1893 r. we Lwowie, kanonik kapituły lwowskiej, wikariusz parafii św. Mikołaja we Lwowie, od 1912 r. książę-biskup krakowski, od 1925 r. arcybiskup-metropolita krakowski, od 1946 roku kardynał. Gorący, nieugięty patriota, jeden z współtwórców Rady Głównej Opiekuńczej w czasie II wojny światowej.

Marcella Sembrich-Kochańska (1858-1935) - światowej sławy wielka polska śpiewaczka operowa. Śpiewu uczyła się w Konserwatorium Lwowskim, następnie w Wiedniu i Mediolanie. Zadebiuowała w wieku 19 lat w Atenach jako Elwira w operze Belliniego "Purytanie". Dwa lata później (1879) śpiewała w londyńskiej Covent Garden, następnie została gwiazdą Metropolitan Opera. Jeszcze na początku XX wieku występowała w Metropolitan Opera z młodszym o 15 lat Enrice Caruso jako partnerem.

Kazimierz Sichulski (ur.1879 we Lwowie, zm.1942 we Lwowie) - artysta malarz, portrecista, karykaturzysta, autor rozmaitych scen rodzajowych. Uczeń J. Mehoffera, L. Wyczółkowskiego, S. Wyspiańskiego. W 1920-30 był profesorem Państwowej Szkoły Przemysłowej we Lwowie, a w 1930-39 ASP w Krakowie. Zajmował się projektowaniem wnętrz, witraży. Kilka obrazów Sichulskiego można obejrzeć w Lwowskiej Galerii Obrazów.

Władysław Sikorski - absolwent Politechniki Lwowskiej, generał, premier rządu RP i Wódz Naczelny w czasie II wojny światowej

Maksymilian Siła-Nowicki (1826-1890) - nestor polskiej zoologii. Gimnazjum ukończył we Lwowie. Pracował jako nauczyciel gimnazjalny w Brodach, Samborze i we Lwowie. Doktorat z filozofii uzyskał we Lwowie w 1863 roku i w tym roku został powołany na katedrę w Uniwersytecie Jagiellońskim. Rezultatem pracy naukowej Nowickiego w okresie lwowskim sa notatki o chrząszczach wschodniej Galicji - trzystustronicowe dzieło stanowiące wykaz motyli tego regionu, podstawy polskiego nazewnictwa motyli.

Stanisław Skarbek - hrabia, fundator ogromnego teatru dramatycznego we Lwowie

Piotr Skarga - słynny kaznodzieja, jezuita, wykładowca kolegium jezuickiego we Lwowie

Stanisław Skrowaczewski -urodzony w 1923 r. i wychowany we Lwowie wybitny współczesny dyrygent, działający w Stanach Zjednoczonych. Gry na fortepianie uczył się wraz z prof. Wacławem Szybalskim u prof. Florentyny Listowskiej, kompozycji - u Adama Sołtysa. Po ekspatriacji odbył studia muzyczne w PWSM w Krakowie, następnie w Paryżu. Kierował Filharmonią Śląską, Krakowską, był dyrygentem Filharmonii Narodowej. Jest wieloletnim dyrektorem i kierownikiem artystycznym Minneapolis Symphony Orchestra, po takich słynnych poprzednikach, jak: Eugene Ormandy i Dmitrios Mitropulos.

Kazimierz Sosnkowski - absolwent Politechniki Lwowskiej, generał, Wódz Naczelny po śmierci W.Sikorskiego

Julian Stachiewicz ur. 24.07 1890 r. we Lwowie w rodzinie lekarza. Stachiewiczowie mieszkali przy Placu Mariackim nr 8 (kamienica Sprechera) Gen. bryg. WP. jednen z najbliższych współpracowników Marszałka J. Piłsudskiego. Od 1908 r członek Związku Walki Czynnej. W czasie I wojny Światowej służył w I Brygadzie Legionow. W 1920 r. w czasie Bitwy Warszawskiej był szefem sztabu kwatery Głównej Naczelnego Wodza W latach 1923-25 i po 1926 r. szef Wojskowego Biura Historycznego. W 1928 r. powołał do życia Przegląd Historyczno-Wojskowy oraz został sekretarzem Instytutu Badania Najnowszej Historii Polski. Zmarł 20.09.1934 r. Pochowany jest na Powązkach w Warszawie. Odznaczony m. in. Orderem Virtuti Militari 5 kl, Orderem Polonia Restituta 3 i 4 kl. Krzyżem Niepodległości z Mieczami, Krzyzem Walecznych 4 - krotnie.

Wacław Stachiewicz gen. dyw. brat Juliana urodzony we Lwowie 18 XI 1894 r. ożeniony z Wandą Abraham, siostrą gen. Romana Abrahama. Jeden z najzdolniejszych oficerów WP. W czasie I wojny Światowej służył w I Brygadzie Legionow, a następnie był szefem sztabu Komendy Naczelnej POW nr 1 w Warszawie. Uczestnik wojny 1918-1920. Absolwent Wyższej Szkoły Wojennej w Paryżu. 5.06.1935 r. powołany przez nowego Genaralnego Inspektora Sił Zbrojnych, ówczesnego gen dyw. E. Śmigłego-Rydza na stanowisko Szefa Szabu Głównego rozwinął prace nad opracowaniem 6 letniego planu rozbudowy i unowcześnienia sił zbrojnych. W trakacie kampanii 1939 r. Szef Szabu Naczelnego Wodza.Po przegranej kampanii niesłusznie nie dopuszczony do dalszej walki i brutalnie izolowany w Algierze przez rząd gen. Sikorskiego.Po śmierci gen. Sikorskiego pozwolono mu przybyć do Londynu ale w dalszym ciagu nie dostał żadnego przydziału. Po wojnie mieszkał w Montrealu gdzie zmarł 12.11.1973 r. Odznaczony m. in. Orderem Virtuti Militari 5 kl, Orderem Polonia Restituta 2, 3 i 4 kl. Krzyżem Niepodległosci z Mieczami, Krzyżem Walecznych 4 - krotnie.

Leopold Staff (ur. 14.XI.1878 r. we Lwowie, zm. 31.V.1957 r. w Skarżysku-Kamiennej) - poeta -pochodził z rodziny lwowskich kupców wywodzących się ze Śląska Cieszyńskiego. Jego ojciec, Franciszek, był Czechem, matka zaś pochodziła z niemieckiej rodziny Fuhrherrów. Rodzice poety osiedlili się na stałe we Lwowie w roku 1870. Mieszkali z sześciorgiem dzieci w domu przy ulicy Skarbkowskiej 11. Rodzice Leopolda byli cukiernikami. W 1897 roku Leopold Staff zdał maturę w lwowskim piatym gimnazjum klasycznym i rozpoczął doradzone mu przez ojca studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Lwowskiego. Zniechęcony do prawniczo-administracyjnych zagadnień Staff napisał w czasie praktyki u jednego z lwowskich prawników cykl sonetów zatytułowany "Sny o potędze" i w końcu zmienił kierunek studiów, przenosząc się na filozofię i romanistykę. Uczęszczał też na wykłady polonistyczne. Od wydania własnym sumptem w 1901 roku "Snów o potędze" co roku ukazuje się nowy tomik wierszy Staffa. Młody poeta bywał częstym gościem w willi "Zaświecie", posiadłości poetki Maryli Wolskiej, córki narzeczonej Artura Grottgera, Wandy Monne w pobliżu lwowskiej Cytadeli. W latach 1900-1905 w domu tym zbierali sie tzw. "Płanetnicy": gospodyni "Zaświecia" Maryla Wolska, Józef Ruffer, Antoni Mueller, Ostap Ortwin i Leopold Staff. Podczas pierwszej wojny światowej, w czerwcu 1915 roku, podczas rosyjskiej okupacji Lwowa, wraz z innymi mieszkańcami Lwowa, Staff został ewakuowany w głąb Rosji. W Charkowie na Ukrainie spędził kilka ciężkich, wojennych lat. Pod koniec 1918 roku powrócił do niepodległej juz Polski, nie do Lwowa jednak, a do Warszawy, gdzie spędził kolejne prawie 40 lat swego życia.

Franciszek Stefczyk (ur. 2 XII 1861 w Krakowie, zm. 30 VI 1924 tamże), działacz spółdzielczości, z wykształcenia historyk. Będąc nauczycielem szkoły rolniczej w Czernichowie koło Krakowa, założył 1890 pierwszą na ziemiach polskich wiejską spółdzielnię oszczędnościowo-pożyczkową wg wzoru Raiffeisena. W latach 1899-1918, jako kierownik Biura Patronatu dla Spółek Oszczędności i Pożyczek przy Wydziale Krajowym we Lwowie, przyczynił się do upowszechnienia wiejskich kas spółdzielczych i osłabienia lichwy na wsi galicyjskiej. W 1907 r. był współorganizatorem i pierwszym dyrektorem Krajowej Centralnej Kasy dla Spółek Rolniczych we Lwowie. Od 1907 roku był członkiem Polskiego Stronnictwa Ludowego, z jego ramienia by posłem do sejmu krajowego. W czasie Obrony Lwowa w listopadzie 1918 roku był jednym z przywódców polskiego Komitetu bezpieczeństwa i ochrony dobra publicznego odpowiedzialnym za "resort" skarbu. Od początku 1919 roku przeniósł się do Warszawy, gdzie kierował Centralną Kasą Spółek Rolniczych (przeniesiona tam ze Lwowa), w 1924 r. zainicjował powołanie Zjednoczenia Związków Spółdzielni Rolniczych i został jego prezesem. Autor wielu prac o spółdzielczości. Tuż przed śmiercią został habilitowany na Uniwersytecie Jagiellońskim na podstawie pracy o społdzielczości. Zmarł w Krakowie, pochowany wraz z żoną (zmarłą w lutym 1916 roku we Lwowie) na cmentarzu Łyczakowskim.

Hugo Steinhaus (1887-1972) - wybitny matematyk, współpracownik Stefana Banacha, kierownik Oddziału B Zakładu Matematycznego UJK, współtwórca lwowskiej szkoły matematycznej. Słynne prace Steinhausa dotyczą szeregów Fouriera, rozwinięć ortogonalnych, operacji liniowych, teorii prawdopodobieństwa, teorii gier, zastosowań matematyki w biologii, medycynie, elektrotechnice, prawie. Jest autorem słynnych powiedzeń i myśli, zebranych m.in. w kapitalnym "Słowniku racjonalnym". W czasie wojny ukrywał się na wsi pod rodzinnym Jasłem, po wojnie profesor Uniwersytetu Wrocławskiego.

Julian Stryjkowski (Pesach Stark) - (ur. w 1905 w Stryju, zm. w 1996 r.) - pisarz, autor m.in. Austerii, studiował polonistykę na UJK

Jan Styka - malarz, autor m.in. lwowskiej Panoramy Racławickiej, obecnie eksponowanej we Wrocławiu

Tadeusz Sygietyński (1896-1955) - kompozytor, muzyk, lekarz. Założyciel zespołu pieśni i tańca "Mazowsze". W latach 1908-1911 mieszkał we Lwowie i uczył się w szkole muzycznej.

Karol Szajnocha (ur. w 1818-zm.w 1868 r.) - syn zniemczonego Czecha, płomienny polski patriota i działacz niepodległościowy, samouk, pisarz (z jego monumentalnych dzieł historycznych poświęconych m.in. Bolesławowi Chrobremu, Władysławowi Łokietce, królowej Jadwidze i Władysławowi Jagielle,itd. korzystał m.on. Henryk Sienkiewicz pisząc Trylogię), historyk, kustosz i dyrektor Zakładu Narodowego im. Ossolińskich (inicjator i wydawca pomnikowego dzieła Monumenta Poloniae Historica, redaktor "Biblioteki Ossolińskich") - pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim.

Kazimierz Szarski (1904-1960) - zoolog, docent UJK. Po wojnie profesor i kierownik Zakładu Anatomii Porównawczej U Wr. Rektor Uniwersytetu Wrocławskiego w latach 1957-1959.

Zofia Szeptycka z Fredrów (1837-1904) - żona Jana Szeptyckiego, córka pisarza Aleksandra Fredry i Zofii z Jabłonowskich, matka greckokatolickiego metropolity Andrzeja i polskiego generała Stanisława

Andrzej (Roman) Szeptycki (zm. w 1944 r. we Lwowie) - arcybiskup metropolita lwowski obrządku greko-katolickiego, wnuk Aleksandra Fredry. Gorący patriota ukraiński.

Stanisław hr. Szeptycki - generał, szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego (1918), minister Spraw Wojskowych RP (1923), Inspektor Armii (1923-1926), gorący polski patriota, młodszy brat Andrzeja Szeptyckiego.

Witold Szolginia (ur. 11.III.1923 r. we Lwowie, zm. 30.VI.1996 r. w Warszawie) - architekt, autor wspaniałych książek i radiowych gawęd o Lwowie Od urodzenia aż do expatriacji ze Lwowa w 1946 roku mieszkał na ulicy Łyczakowskiej 137, w "Domu pod Żelaznym Lwem". Chodził do Szkoły Powszechnej Męskiej im. św. Antoniego na ul.Głowińskiego (1929-35), następnie zaś do VI Państwowego Gimnazjum im. Staszica na Łyczakowskiej 37. (1935-39). Po wkroczeniu Sowietów we wrześniu 1939 roku kontynuował edukację w tzw. Szkole Średniej nr 12. Ukończył ją z wynikiem celującym w czerwcu 1941 roku, tuż przed wkroczeniem Niemców do Lwowa. Podczas okupacji niemieckiej zajmował się sprzedażą gazet, pracował też jako goniec w urzędzie skarbowym. Po powtórnym wejściu Sowietów do Lwowa w 1944 roku rozpoczął studia na Wydziale Architektury Politechniki Lwowskiej. Po ekspatriacji w 1946 roku studia te kontynuował na Politechnice Krakowskiej. Ukończył je w 1950 roku zdobywając tytuł magistra inżyniera architekta. Pracował w swoim zawodzie ponad 40 lat, osiągając stanowisko docenta w Instytucie Kształtowania Środowiska w Warszawie. Prowadził prace badawcze, odniósł też wiele sukcesów w działalności popularyzatorskiej z dziedziny urbanistyki, architektury i budownictwa.
Przede wszystkim jednak zasłużył się swojemu ukochanemu nade wszystko rodzinnemu miastu, pisząc zarówno w bałaku, jak też literackiej polszczyźnie liczne piękne wiersze o Lwowie i Lwowiakach (zebrane w tomy: "Krajubrazy syrdeczny", "Semper fidelis", "Kwiaty lwowskie"), jak też piękne wspomnienia począwszy od "Domu pod żelaznym lwem" wydanego w 1971 roku przez PAX aż po cykl książek zatytyłowany "Tamten Lwów" (z którego obficie czerpię wszelkie wiadomości o Lwowie także na tej stronie!), którego zdążył napisać 8 tomów: 1. Oblicze miasta, 2. Ulice i place, 3. Świątynie, gmachy, pomniki, 4. My, Lwowianie, 5. Życie miasta, 6. Rozmaitości, 7. Z niebios nad Lwowem, 8. Arcylwowianie, a także "Pudełko lwowskich wspomnień pełne". Był niezmordowanym autorem gawęd o Lwowie. Przez kilka lat, aż do śmierci, w każdy niedzielny poranek radiowa "Trójka" nadawała jego piękne 10-minutowe gawędy zatytułowane "Krajobrazy serdeczne". Był także autorem wspaniałych grafik i niezmordowanym kolekcjonerem leopolianów, które dały początek "Kolekcji Leopolis" w warszawskim Muzeum Niepodległości.
W jego warszawskim mieszkaniu spotykała się od lat diaspora lwowska z Kazimierzem Wajdą - niezapomnianym "Szczepciem" z Wesołej Lwowskiej Fali, jego szkolnym przyjacielem Andrzejem Hiolskim, Adamem Hollankiem, Janem Parandowskim, Jerzym Janickim itd.
Uznawano go za lwowskiego "guru", chodzącą encyklopedię Lwowa, zawsze dokładnego i nieomylnego w sprawach lwowskich, a przy tym człowieka o niezwykłej szlachetności, uczciwości i etycznej czystości .

Edward Rydz Śmigły - marszałek Polski, studiował we Lwowie

Witold Taszycki (1898-1979) - polonista, kierownik Zakładu Języka Polskiego UJK. Po wojnie profesor UJ. Członek rzeczywisty PAN. Współautor wielokrotnie wznawianych "Zasad pisowni polskiej".

Zofia Teliczkowa, właścicielka znanego we Lwowie "pokoju śniadańkowego" przy Akademickiej 6, wywieziona przez Sowietów do Kazachstanu. Zmarła w Iranie.

ks. Józef Teodorowicz (1864-1938)- ostatni przedwojenny arcybiskup ormiański Lwowa, patriota, uczony, społecznik, kaznodzieja, poseł i senator RP. Jego rodzice - Grzegorz (Kirkor) i Gertruda z Ohanowiczów - wywodzili się z ormiańskiej szlachty z Wołoszczyzny. Młodośc spędził w Stanisławowie - tam ukończył gimnazjum. Wcześnie stracił ojca i rodzeństwo z powodu nieuleczalnej wówczas gruźlicy - było to powodem poważnego kryzysu światopoglądowego. Po wstąpieniu na wydział prawa uniwersytetu w Czerniowcach utracił całkowicie wiarę, co stanowiło wielki wstrząs dla jego matki i umierającej na gruźlicę siostry Katarzyny - pensjonarki Niepokalanek w Jazłowcu. W 1883 roku przerwał jednak nieoczekiwanie studia prawnicze w Czerniowcach i przeniósł się na Wydział Teologiczny Uniwersytetu Lwowskiego. W legendzie rodzinnej twierdzono, że stało się to za sprawą modłów matki i umierającej siostry). W 1887 roku otrzymał święcenia kapłańskie z rąk arcybiskupa Izaaka Mikołaja Issakowicza, słynnego juz wówczas genialnego krasomówcy-kaznodziei. Był duszpasterzem w Stanisławowie, później w Brzeżanach. Dał się poznać jako gorliwy kapłan, wyczulony na krzywdę ludzką, spieszący z materialną i moralną pomoca potrzebującym. W 1897 roku został powołany na kanonika gremialnego Lwowskiej Kapituły Ormiańskiej. Założył kilka czasopism katolickich ("Ruch katolicki", "Przedświt"), publikował artykuły, w których wykazywał niezwykłe zdolności publicystyczne i literackie. W 1901 roku, po śmierci arcybiskupa Issakowicza, w wieku 37 lat został wybrany na metropolitę ormiańskiego Lwowa. Tak jak inni lwowscy Ormianie, był gotów dla swej ojczyzny - Polski - z wyboru oddać mienie, zdrowie, a nawet życie. Dał wiele przykładów bezgranicznego poświęcenia dla sprawy polskiej. W czasie I wojny światowej z godnością sprzeciwiał się zarówno Rosjanom (którzy w 1914 roku zajęli Lwów i uwięzili metropolitę grekokatolickiego Andrzeja Szeptyckiego oraz wywieźli tysiące ludzi), jak też Austriakom, którzy w ramach odwetu publicznie wieszali tysiące Polaków i Ukraińców. Piętnował w artykułach i kazaniach gwałty soldateski niemieckiej, uwięzienie J. Piłsudskiego i internowanie legionistów polskich. Z trybuny parlamentarnej w Wiedniu, gdzie był posłem, demaskował hipokryzję Austriaków i Niemców wobec Polaków, wcielanych do armii zaborczej i wywożonych na roboty przymusowe. W czasie walk polsko-ukraińskich w 1918 roku stanął jednoznacznie po stronie polskiej. W jednym z kazań oświadczył, że Ukraińcom "nie wolno było skrycie i znienacka ugodzić w twierdzę katolickiej i polskiej kultury, jaką był Lwów. Nie wolno nikomu - patrząc na kościół Mariacki - zawołać: Wezmę sobie tę świątynię, gdyż przed wiekami grunt, na którym była wzniesiona, do członków mojej rodziny należał. I jak dziś nikt nie sięgnie po Berlin, dlatego iż tam kiedyś słowiańskie były ziemie, tak nikt prawa nie ma sięgnąć po Lwów dlatego, iz kiedyś Ruś tu się rozciągała". W okresie międzywojennym był posłem na Sejm Ustawodawczy. Walczył o interesy polskie na arenie międzynarodowej o Śląsk, Wilno i Gdańsk. Doprowadził do wspaniałej renowacji katedry ormiańskiej we Lwowie, jedynego zabytku tego typu w Europie. Prace prowadził przez 25 lat zatrudniając przy tym wybitnych architektów i malarzy (Józefa Mehoffera, Witolda Minkiewicza, Jana Henryka Rosena - twórcę fresków). W 1923 roku na wyraźne zalecenie Stolicy Apostolskiej wycofał się z działalności politycznej, koncentrując się na pracy duszpasterskiej i literacko-naukowej. Zmarł 4 grudnia 1938 roku, pochowany na Cmentarzu Obrońców Lwowa, w czasie pierwszej okupacji sowieckiej w 1939 roku potajemnie przeniesiono jego zwłoki do katedry ormiańskiej.

Franciszek Tepa (1828-1889) artysta malarz; uczeń Jana Maszkowskiego we Lwowie, studiował następnie w Wiedniu, Monachium i w Paryżu. Związany stale ze Lwowem odmówił przyjęcia profesury w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych. Malował olejno i akwarelą portrety, sceny rodzajowe i motywy orientalne. Najbardziej znanym jego obrazem jest malowany w Paryżu Portret Adama Mickiewicza. W latach 1852-53 artysta wraz z Adamem hr. Potockim i Maurycym Mannem podróżował do Grecji, Egiptu i Ziemi Świętej. W jego twórczości pojawiły się odtąd obrazy o tematyce orientalnej malowane olejno lub akwarelą i kilkakrotnie pokazywane na wystawach w Krakowie i we Lwowie.

Maksymilian Thullie (1853-1939) - inżynier budowy mostów, od 1893 profesor Politechniki Lwowskiej. Po I wojnie współorganizator Politechniki Warszawskiej, od 1923 r. senator RP. Wydał 22 podręczniki ze statyki budowli, teorii i budowy mostów, oraz 250 prac z mechaniki budowli, mostownictwa i konstrukcji żelbetowych. Zmarł 1.IX.1939 r. we Lwowie.

Józef Torosiewicz - ur. w 1785 r. we Lwowie, lekarz, działacz społeczny, filantrop, fundator ormiańskiej bursy dla chłopców, którą założył w 1865 r. przy ul. Skarbkowskiej 21 /dawniej Ormiańska Niższa 101. Zmarł we Lwowie w 1869 r. Jego piękny grobowiec, przedstawiający jego siedzącą postać wraz małymi dziećmi, znajduje się przy głównej alei na Cmentarzu Łyczakowski we Lwowie.

ks.Mikołaj Torosowicz -pierwszy arcybiskup ormiański we Lwowie (od 1626 r.)

Stefan Uhma (1888-1966) - działacz, bankowiec, historyk. Urodził się w Rzeszowie, wychował w Samborze, gdzie ukończył szkoły i zdał maturę. W latach 1906-13 studiował na Uniwersytecie Lwowskim kolejno: filozofię, polonistykę, a wreszcie prawo, które uwieńczył doktoratem. Od młodości był związany z ruchem niepodległościowym i oświatowym. W czasie I wojny światowej angażował się w działalność patriotyczną, m.in. w 1915 roku wyjechał na Syberię, aby uzyskać wiadomości o losie zesłańców ze Wschodniej Galicji, w 1918 roku zaś był uczestnikiem pertraktacji z Centralna Rada Ukraińską w sprawie przejścia polskiego Korpusu na Wschód. Walczył w obronie Lwowa w listopadzie 1918 roku, następnie zaś w X Dywizji gen. Żeligowskiego w wojnie poslko-bolszewickiej. Po powrocie z wojska w 1921 roku został mianowany dyrektorem Komunalnej Kasy Oszczędności Miasta Lwowa. Stanowisko to pełnił do października 1939. Z małego banku stworzył potężną instytucję. W 1922 roku był współzałozycielm Wyższej Szkoły Handlu Zagranicznego. Prowadził w niej przez 12 lat wykłady z ekonomii politycznej jako profesor nadzwyczajny. Działalność oświatową realizował w ramch zarządu słynnej "Czytelni Akademickiej", w organizacji młodzieży postępowej "Życie", w Zjednoczeniu Żydów i POlaków. Utrzymywał szerokie kontakty z Macierzą Szkolną, Towarzystwem Czytelni Ludowych. W latach 1939-1948 dwukrotnie podejmował pracę w PCK w Krakowie, organizujac m.in. pomoc dla więźniów Oświęcimia. Opracował - jako jeden z pierwszych - lwowskie piosenki, wydane we Lwowie w 6 zeszytach. Zmarł w Krakowie, pochowany na cmentarzu Rakowickim.

Alfred Ujejski (ur. 1882) - bratanek Kornela Ujejskiego, polonista, pedagog, prezes lwowskiego oddziału TNSW

Kornel Ujejski (1823-1897) - poeta, działacz polityczny

Stanisław Ulam (1909-1984) - wybitny lwowski matematyk. Absolwent i doktor nauk technicznych Politechniki Lwowskiej. Uczeń Stefana Banacha, Kazmierza Kuratowskiego i fizyka Wojciecha Rubinowicza. PO doktoracie (1932) wyjechał do USA na zaproszenie Johna von Neumanna. Jeden z twórców pierwszej bomby wodorowej (wieloletni pracownik naukowy ośrodka badań nuklearnych w Los Alamos). Utrzymywał stałe kontakty z matematykami w kraju.Profesor Harvard University i wykładowca w Columbia University. W dorobku naukowym ma prace z teorii mnogości, teorii funkcji rzeczywistych, fizyki matematycznej i rachunku prawdopodobieństwa.

Leopold Unger - znany dziennikarz, urodził się i wychował we Lwowie

Henryk Vogelfaenger (1904-1989) -legendarny "Tońko" z "Wesołej Lwowskiej Fali". Adwokat.

Kazimierz Wajda - legendarny "Szczepcio" z "Wesołej Lwowskiej Fali"

Wanda Wasilewska - pisarka, działaczka komunistyczna, za czasów tzw. "pierwszej okupacji sowieckiej" Lwowa - w latach 1939-41 mieszkała we Lwowie

Stanisław Wasylewski (1885-1953) - pisarz. Stypendysta (1905-1905), a następnie asystent (1907-1910) Zakładu Narodowego im. Ossolińskich. W okresie międzywojennym wiele lat przebywał w Poznaniu, okupację przeżył we Lwowie. Autor wielu książek dotyczących Lwowa.

Janusz Wasylkowski (ur. w 1933 r.) - poeta, pisarz, satyryk. Ukończył studia polonistyczne na Uniwersytecie Wrocławskim. W latach 1955-1956 prowadził studencki Teatrzyk Satyry "Ponuracy", z którego wylonił się do dziś działający "Kalambur". Był także współzałożycielem wrocławskiego tygodnika "Poglądy". W latach 1972-1974 kierował Telewizyjnym Teatrem Rozrywki, w roku 1987 Teatrem "Buffo". Pisze wiersze, opowiadania, fraszki, aforyzmy. Jest także autorem sztuk teatralnych, tłumaczonych na kilka jezyków, m.in. angielski, niemiecki, czeski, serbski, chorwacki, duński. Opublikował: "Węzeł rodzinny" (w tomie "Groteski sceniczne" 1966), "Upalny dzień", "Początek komedii" (1966), "Erotische Triptychon" ("Tryptyk erotyczny", 1970), "Teatr Rozrywki" (1974), "Piosenki lwowskiej ulicy" (1987, II wyd. 1988), "Myśli cokolwiek zezowate" (1990), "Nie ma jak Lwów - śpiewnik lwowski do 1939" (1990), "Lwowska piosenka na żołnierskim szlaku" (1990). Jest dyrektorem Instytutu Lwowskiego. Mieszka w Warszawie.


Rudolf Weigl (1883-1957) -pochodzący z niemieckiej rodziny z Moraw, lecz po śmierci ojca wychowany od dziecka w polskiej tradycji kulturowej, wybitny mikrobiolog lwowski, odkrywca pierwszej w świecie skutecznej szczepionki przeciwtyfusowej, kilkukrotny polski kandydat do Nagrody Nobla, profesor biologii UJK. W czasie II wojny światowej uratował kilka tysięcy polskiej inteligencji Lwowa w Instytucie Produkcji Szczepionki (zatrudniając ich jako karmicieli i preparatorów wszy), którego kierownictwo naukowe sprawował. W 1944 roku wyjechał ze Lwowa do Krościenka, po wojnie pracował naukowo na Uniwersytecie Jagiellońskim i Poznańskim.

Karol Wild (1824-1885)- lwowski księgarz i wydawca, właściciel wypożyczalni książek.

Józef Wittlin - pisarz polski pochodzący ze Lwowa, zmarł na emigracji w USA

Janusz Witwicki - plastyk, twórca plastycznej panoramy Lwowa eksponowanej od niedawna we Wrocławiu, pochowany na Łyczakowie

Maryla Wolska (1873-1930) - znana poetka, córka Wandy i Karola Młodnickich. W jej domu przy Kaleczej 5 (willa "Zaświecie") zbierali się lwowscy poeci i artyści (Leopold Staff, Ostap Ortwin, Jan Parandowski) - pełnił on na początku XX wieku funkcję salonu literackiego Lwowa. W 1894 roku wyszła zamąż za Wacława Wolskiego, wynalazcę i przemysłowca naftowego. Początkowo studiowała malarstwo, szybko jednak zdecydowała się, także za namową męża, na uprawianie poezji. Swój pierwszy tomik wydała w 1901 roku, choc pojedyncze wiersze publikowała w różnych pismach od 1893 roku.

Bolesłach Wysłouch - działacz ludowy

Julian Zachariewicz (ur. 17.VII.1837 r. we Lwowie, zm. 27.XII.1898 r we Lwowie)-architekt, profesor i rektor Politechniki Lwowskiej. Studiował początkowo w lwowskiej Akademii Technicznej, następnie w Instytucie Politechicznym w Wiedniu. Jako dyplomowany inżynier pracował do roku 1870 na różnych stanowiskach w kolejnictwie austriackim. W 1871 roku otrzymał propozycję kierowania nowo utworzoną Katedra Budownictwa w lwowskiej Akademii Technicznej. Wrócił do Lwowa, został profesorem zwyczajnym Akademii i dziekanem Wydziału Budownictwa. Po zmianie nazwy na Szkołę Politechniczną był jej pierwszym rektorem w latach 1877/78 i 1881/82. Jest autorem projektu gmachu głównego Politechniki oraz odrębnego gmachu Wydziału Chemicznego. Projekt poprzedziły podróże studialne po Niemczech i Austrii w celu zapoznania się z najnowocześniejszymi wówczas rozwiązaniami podobnych uczelni. Budowa obu wspaniałych gmachów trwała trzy i pół roku, dzięki czemu inauguracja nowego roku akademickiego 1.X.1877. mogła odbyć się w nowym gmachu przy ulicy Sapiehy. Gmach główny Politechniki Lwowskiej, nazywanej "Macierzą polskich politechnik", zaprojektowano w modnym wówczas eklektycznym stylu neorenesansowym, któremu J.Zachariewicz nadał barwe karminową. Barwa ta przetrwała nie zmieniana przez wiele dziesiątków lat aż po dzień dzisiejszy dzięki setkom tysięcy ...kurzych jaj. Julian Zachariewicz był autorem szeregu gmachów publicznych i prywatnych rezydencji lwowskich, np. pięknego gmachu Galicyjskiej Kasy Oszczędności na rogu Legionów i Jagiellońskiej, kościoła SS. Franciszkanek przy ulicy Kurkowej, dokonał kontrowersyjnej renowacji najstarszych lwowskich kościołów: Matki Boskiej Śnieżnej i Jana Chrzciciela, zaprojektował willę artysty malarza Jana Styki, szeregu willi na Kastelówce, kościołów w Buczniowie k. Tarnopola, synagogi w Czerniowcach, renowacji katedry w Tarnopolu i kościoła parafialnego w Stryju itd itp. Ojciec Alfreda Zachariewicza. Pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim

Alfred Zachariewicz (ur. 26.VIII.1871 r. we Lwowie, zm. 11.VII.1937 r. w Warszawie) - znakomity architekt, inicjator i współtwórca lwowskiej architektury secesyjnej. Studiował na Wydziale Budownictwa lwowskiej Szkoły Politechnicznej, nastepnie w wiedeńskiej Technische Hochschule. Aktywnie uczestniczył w realizacji wielkich przedsięwzięć architektoniczno-budowlanych we Lwowie, m.in. pasażu Mikolascha i dworca kolejowego - pierwszych jaskółek w stylu secesji we Lwowie. Według jego projektu zbudowano w stylu modernizmu w latach 1907-1910 gmach Izby Przemysłowo-Handlowej przy Akademickiej, monumentalnych gmachów przy ulicy Wałowej a także gmach Galicyjskiego Towarzystwa Ziemskiego na początku ulicy Kopernika. W czasie I wojny światowej znalazł się w Rosji, zaś po powrocie do Lwowa - wyczerpany przeżyciami wojennymi - nie odniósł już większych sukcesów. W połowie lat trzydziestych przeniósł się do Warszawy, gdzie zmarł 11 lipca 1937 roku.

Adam Zagajewski - (ur. w 1945 r. we Lwowie) - poeta, eseista, krytyk, prozaik. Członek grupy poetyckiej Teraz, jeden z najwybitniejszych przedstawicieli poetyckiej Nowej Fali, współautor (wraz z J. Kornhauserem) głośnego manifestu literackiego Świat nie przedstawiony (1974). Ukończył filozofię na UJ. Od 1968 pracownik naukowy AGH w Krakowie. Związany z redakcją czasopisma Student, w której także pracował. 1979-1981 przebywał na stypendium w Berlinie Zachodnim. 1982 wyjechał z Polski do Francji. Od 1988 prowadzi cykliczne wykłady w University of Houston (USA). Członek zespołu redakcyjnego Zeszytów Literackich (od 1983 w Paryżu, od 1990 w Warszawie). Opublikował zbiory wierszy: Komunikat (1972), Sklepy mięsne (1975), List. Oda do wielości (1982, poza zasięgiem cenzury), Jechać do Lwowa i inne wiersze (Londyn 1985), Płótno (Paryż 1990). Ziemia ognista (1994), Trzej aniołowie, Three Angels (1998), Pragnienie (1999). Pragnienie uzyskało nominację do nagrody za najlepszą książkę roku NIKE 2000. Powieść Ciepło, zimno (1975). Szkice i eseje - Drugi oddech (1978), Solidarność i samotność (Paryż 1986), Dwa miasta (1991), W cudzym pięknie (1998).

Ludwik Zalewski - właściciel słynnej firmy cukierniczej i cukierni (także kawiarni) przy Akademickiej 22 - miejsca spotkań ekskluzywnej klienteli, szczególnie profesorów UJK i kierownictwa Osolineum. Wspaniałe wyroby cukiernicze i czekolady, przewożone także codziennie samolotem do sklepu firmowego w Warszawie. W czasie wojny poszukiwany przez NKWD zmarł i pochowany został na Cmentarzu Łyczakowskim.

Janina Zamojska (ur. w 1921) - mieszkająca cały czas we Lwowie, nadzwyczaj zasłużona dla ochrony polskiego dziedzictwa kulturowego we Lwowie, stanowiąca oparcie dla wielu przyjeżdżających do Lwowa rodaków.

Gabriela Zapolska (1857-1921) - właściwie Maria Gabriela Śnieżko-Błocka, z Korwin-Piotrowskich, 2° voto Janowska, pseudonimy: Józef Maskoff, Walery Tomicki, dramatopisarka, prozaik, publicystka.
Urodzona 30 marca 1857 we wsi Podhajce pod Łuckiem w rodzinie ziemiańskiej (ojciec - Wincenty, był zamożnym ziemianinem, matka - Józefa z Karskich - eks-tancerką baletową z Warszawy). Uczyła się w rodzinnym domu i krótko w zakładzie Sacré Coer oraz w prywatnym Instytucie Wychowawczo-Naukowym we Lwowie. W 1876 wyszła za mąż za porucznika gwardii carskiej, młodego ziemianina ze Żmudzi, Konstantego Śnieżko-Błockiego, szybko jednak od męża odeszła, małżeństwo unieważniono w roku 1888. W 1882, po zerwaniu z rodziną i mężem, została aktorką, występując w Krakowie, Lwowie, Poznaniu i w galicyjskich zespołach wędrownych. Cechowała ją obsesyjna niechęć , a czasem wprost wrogość w odniesieniu do mężczyzn, w których niemal zawsze widziała tylko sprawców wszelkich nieszczęść mogących spotkać kobiety w ich życiu. Gorąco pragnęła zostać aktorką, co zaprowadziło ja do różnych zespołów wędrownych i okresowych, na poły amatorskich teatrzyków ówczesnej Galicji, Kongresówki oraz Poznańskiego. Od 1879 roku uprawiała juz aktorstwo zawodowo, jednak uważając sie za artystycznie niedocenianą i nieustannie skonfliktowana ze środowiskiem teatralnym, w roku 1889 wyjechała do Paryża w celu doskonalenia swoich aktorskich umiejętności i osiągnięcia większego uznania. Przebywała tam 5 lat, do roku 1895, wchodząc w skład słynnego Théâtre Libre A. Antoine'a, a potem modernistycznego Théâtre de l'Oeuvre. Sukcesów jednak nie odniosła, gdyż aktorką była raczej mierną. Po powrocie do kraju bez powodzenia starała dostać się do warszawskich Teatrów Rządowych, trafiła ponownie do teatrzyków objazdowych i ogródkowych, by wreszcie dobić się angażu w krakowskim teatrze kierowanym przez Tadeusza Pawlikowskiego, gdzie zdobyła pewne powodzenia, stając się jednakże przy okazji ofiarą ostrej krytyki sprawozdawców teatralnych.
Jako pisarka zadebiutowała w 1883 roku pod pseudonimem Gabriela Zapolska. Debiutowała opowiadaniem pt. Jeden dzień z życia róży (1881), ogłaszała nowele i powieści w prasie lwowskiej, następnie warszawskiej. Jej utwory: opowiadanie Małaszka (1883), powieści Kaśka Kariatyda (1885-1886), Przedpiekle (1889) stały się przedmiotem polemik, wywołały oburzenie konserwatywnej krytyki ze względu na dominujący w nich naturalizm; w powieściach O czym się nie mówi (1909) i O czym się nawet myśleć nie chce (1914) podjęła problematykę prostytucji i chorób społecznych. Napisała wiele nowel, powieści i sztuk teatralnych, z których najsłynniejszą jest grana do dziś "Moralność Pani Dulskiej". Ze względu na swoje porywcze usposobienie i różne niefortunne uwarunkowania życiowe Zapolska stale była z kimś skłocona i poróżniona. Miewała nieustannie zatargi z dyrektorami i reżyserami teatrów, w których występowała lub w których wystawiano jej sztuki. Od 1904 zamieszkała na stałe we Lwowie, zorganizowała wraz z drugim mężem, malarzem S. Janowskim, zespół teatralny, z którym objeżdżała Galicję. W roku 1912 wzięła udział w zorganizowanej w Pradze Wystawie Pracy Kobiety Polskiej; została członkiem komisji artystycznej Teatru Premier, współpracowała z lwowskim Teatrem niezależnym. Po zajęciu Lwowa przez wojska rosyjskie prowadziła przez pewien czas cukiernię. Mieszkała w willi "Skiz" na Łyczakowie, gdzie osamotniona, lecz do końca grając - jak w teatrze - swoją życiową rolę, otumaniona, oszukana i pozbawiona majątku przez młodego hipnotyzera, spędziła ostatnie lata swego bujnego życia.
Zmarła 17 grudnia 1921 we Lwowie, pochowana w reprezentacyjnej Alei Zasłużonych na Cmentarzu Łyczakowskim.

Mikołaj Zyblikiewicz (1823-1887) - działacz polityczny w Galicji, adwokat. Ur. w Starym Mieście k. Sambora w rodzinie grekokatolickiej. Studia filozoficzne we Lwowie, prawnicze w Krakowie. Związany z obozem stańczyków, poseł do Sejmu Krajowego, deputowany i prezes Koła Polskiego w Radzie Państwa w Wiedniu. Walczył o przywrócenie języka polskiego w szkolnictwie i administracji. 1874-81 prezydent m. Krakowa, zasłużony w dziele budowy szkół oraz obiektów gospodarki miejskiej i infrastruktury, zasypaniu Starej Wisły, utworzeniu Grobów Zasłużonych na Skałce, zapoczątkowaniu zbiorów Muzeum Narodowego. 1881-86 marszałek krajowy, zabiegał o rozwój gospodarczy Galicji.

Tadeusz Żeleński-Boy (1874-1941) - pisarz, krytyk literacki, tłumacz literatury francuskiej, lekarz. W latach 1939-1941 mieszkał we Lwowie u swego szwagra, prof. Jana Greka, i wykładał na Uniwersytecie, gdzie był kierownikiem Katedry Literatury Francuskiej. Zginął w nocy z 3 na 4 lipca 1941 roku rozstrzelany przez hitlerowców na Wzgórzach Wuleckich wraz z prof. Greekiem i jego żoną.

Andrzej Żuławski - ur. 22 listopada 1940 we Lwowie. Syn pisarza Mirosława Żuławskiego. W latach 1945-1952 przebywał we Francji, gdzie ukończył szkołę średnią, a później studiował na IDHEC i na wydziale filozoficznym Sorbony. Pisał teksty do magazynu "Film", był asystentem reżysera Andrzeja Wajdy przy realizacji filmów: "Samson" (1961), "Miłość dwudziestolatków" (1962), "Popioły" (1965). W 1971 roku wyreżyserował swój pierwszy pełnometrażowy fim fabularny "Trzecia część nocy". Grywał epizody, ale ma w swoim dorobku również główną rolę: w filmie według powieści Yasunori Kawabaty "Tristesse et Beauté" (1985, reż. Joy Fleury), zagrał obok Charlotte Rampling i Myriem Roussel. Odrzucił rolę w filmie Antonioniego "Zawód: reporter" (1975). Mieszka we Francji.

Mirosław Żuławski (ur. 1915 w Nisku, zmarł w 1995 r.), pisarz i dyplomata, autor noweli i współautor scenariusza. Ukończył prawo i Studium Dyplomatyczne, na uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. W latach 1945-49 przebywał jako radca kulturalny na placówce w Paryżu, w latach 1949-52 w Pradze, w latach 1956-65 znów pracował w Paryżu reprezentując Polskę w UNESCO. Obecnie (1971)jest wicedyrektorem departamentu MSZ. Jako poeta debiutował na łamach lwowskich "Sygnałów". W czasie wojny pracował w Instytucie Weigla, był działaczem kulturalnym podziemia, żołnierzem AK. Po wyzwoleniu był w Lublinie zastępcą redaktora "Rzeczpospolitej", w latach 1952-57 wchodził w skład zespołu redakcyjnego "Przeglądu Kulturalnego". Wydał książki: "Ostatnia Europa" (1947), "Rzeka Czerwona" (1953), "Portret wroga" i "Opowieść atlantycka" (1954), "Drzazgi bambusa" (1956), "Psia gwiazda" (1965), "Opowiadania mojej żony" (1970). Napisał scenariusz filmu "Opowieść atlantycka" reż. Wandy Jakubowskiej wg własnego opowiadania pod tym tytułem.

Kazimierz Żygulski (ur. 8.XII.1919 r) -socjolog kultury, działacz polityczny, były minister kultury w epoce późnego PRL. W latach 1925-37 uczęszczał we Lwowie do szkoły podstawowej i gimnazjum humanistycznego. W 1941 roku ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Lwowskiego. W czasie okupacji hitlerowskiej członek lwowskiej Delegatury Rządu, sędzia Sądu Apelacyjnego. Aresztowany przez władze sowieckie w 1944 roku, został skazany na 15 lat więzienia za udział w pracach Delegatury Rządu. Więziony w latach 1945-1955 w obozach karnych w Republice Komi. W 1956 roku uzyskał zgodę na repatriację i wrócił do kraju. Pracował w PAN, w 1961 roku obronił doktorat na Uniwersytecie Łódzkim, w 1963 roku habilitował się w PAN. Profesor nadzwyczajny od 1973 roku, zwyczajny od 1983 roku. W latach 1982-1986 Minister Kultury i Sztuki.

Prezydenci Lwowa:
dr Florian Ziemiałkowski (1871-1873)
Aleksander Jasiński (1874-1979)
dr Michał Gnoiński (1880-1882)
Wacław Dąbrowski (1883-1885)
Edmund Mochnacki (1886-1897)
dr Godzimir Nałęcz-Małachowski (1897-1905)
Michał Michalski (1905-1907)
Stanisław Ciuchciński (1907-1911)
Józef Neumann (1911-1914, 1919-1927)
dr Tadeusz Rutowski (1914-1915)
inż. Jan Brzozowski-Haluch (1930-1931)
Wacław Drojanowski (1931-1936)
doc. dr Stanisław Ostrowski (od 1936 roku)

Kuratorzy literaccy Ossolineum:
Jan Wincenty hr. Bąkowski (1818-1826)
Henryk książę Lubomirski (1827-1850)
Maurycy hr. Dzieduszycki (1851-1969)
Jerzy ks. Lubomirski (1869-1872)
Kazimierz hr. Krasicki (1872-1882)
Andrzej ks. Lubomirski (1882)

Dyrektorzy Ossolineum:
ks. Franciszek Siarczyński (1827-1829)
Konstanty Słotwiński (1831-1834, 1837)
Adam Kłodziński (1839-1849)
August Bielowski (1851-1876)
Wojciech Kętrzyński (1876-1918)
Ludwik Bernacki (1918-1939)
kolegialnie: Mieczysław Gębarowicz, Kazimierz Tyszkowski i Władysław Wisłocki (od 18.IX.1939 roku do października 1939 roku)

SŁYNNE RODZINY:
Baczewscy - producenci słynnych wódek
Baworowscy - por. Biblioteka Baworowskich
Boimowie - kupiecka rodzina z Węgier, fundatorzy manierystycznej kaplicy obok Katedry
Czartoryscy
Dunin-Borkowscy
Dzieduszyccy
Fredrowie
Longchamps de Berier - w średniowieczu konsulowie weneccy we Lwowie, później zasłużeni dla Polski i Lwowa mieszczanie, w XIX, XX wieku i latach międzywojennych uczeni i naukowcy (m.in. prof. prawa cywilnego UJK- Roman Longschamp de Berier - ostatni przedwojenny rektor UJK, zamordowany przez hitlerowców wraz z trzema synami (Bronisławem - 25 l., Zygmuntem - 23 l. i Kazimierzem - 18 l.) na Wzgórzach Wuleckich w nocy z 3 na 4 lipca 1941 roku), od ich nazwiska pochodzi nazwa Lonszanówki - dawnej posiadłości rodziny - jednej z dzielnic Lwowa.
Lubomirscy
Monne - literaci
Rzewuscy
Skarbkowie
Strońscy
Starzeńscy
Zamoyscy

Przedstawiciele innych nacji:

Honore de Balzac - jadąc do ukochanej - Eweliny Hańskiej zatrzymał się na nocleg w hotelu George we Lwowie

Nikita Chruszczow - po zajęciu Lwowa przez sowietów w 1939 roku I sekretarz KPZU (Komunistycznej Partii Zachodniej Ukrainy) z siedzibą we Lwowie

Ferdynand Foch marszałek Francji, doktor h.c. UJK (10.V.1923)

Iwan Franko (ur. w 1856 r. we wsi Nahujewicze (Nachujowice -znam ja taką też nazwę - Czerepacha!!), zmarł w 1916 r. we Lwowie) - poeta ukraiński, absolwent Uniwersytetu Lwowskiego, przyczynił się do wzrostu świadomości narodowej Ukraińców. Syn ukraińskiego chłopa, kowala wiejskiego. Dzięki wybitnym zdolnościom ukończył nie tylko gimnazjum w Drohobyczu, ale też rozpoczął studia na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Lwowskiego. W trakcie studiów został aresztowany za kontakty z ruchem socjalistycznym i przebywał 6 miesięcy w więzieniu. Przesądziło to o jego juz znacznie aktywniejszym związaniu się z galicyjskim ruchem socjalistycznym na wiele lat.. Jednocześnie drukuje własne wiersze, opowiadania, nowele. Powstają pierwsze powieści, w tym jedna z najwybitniejszych w ukraińskiej prozie artystycznej "Borysław się śmieje". Koniec lat 80-tych przynosi największy poemat Iwana Franko - "Pańskie żarty" osnuty na wypadkach 1846 r. w Galicji. W kilka lat później na Uniwersytecie w Wiedniu uzyskuje tytuł doktora filozofii. Rośnie jego ranga jako uczonego, krytyka i historyka literatury. Wiele tłumaczy z literatury światowej na język ukraiński. Pisze też utwory po polsku. Z Polakami łączy go nie tylko ideowa współpraca, ale wiele przyjaźni. Jego niefortunny artykuł o Mickiewiczu jako "poecie zdrady", którego żałował do końca życia spowodował, że przypuszczono na niego atak nie tylko ze strony polskiej, ale i ukraińskiej. W początkach XX wieku odchodzi w dużym stopniu od swych młodzieńczych ideałów. Umarł w 1916 roku, w ostatnich latach swojego życia ciężko chorując. Pochowany na cmentarzu Łyczakowskim.

Grigorij Jawlińskij - współczesny demokratyczny polityk rosyjski (Frakcja "Jabłoko"), urodzony i wychowany we Lwowie

arcyksiążę Karol Ludwik - brat cesarza Franciszka Józefa - bywał bardzo często we Lwowie, dla niego zbudowano piękny dworzec kolejowy z przeszkloną halą przyjazdową, jego imieniem nazwano jedną z głównych promenad Lwowa

Franciszek Ksawery Mozart - syn słynnego ojca - Wolfganga Amadeusza, kompozytor i muzyk - przez kilka lat mieszkał i pracował we Lwowie

Piotr I - car rosyjski, mieszkał kilka miesięcy w jednej z kamienic w Rynku

Iwan Podkowa - samozwańczy hospodar mołdawski, nieuznany przez króla Zygmunta Augusta, ścięty na rynku lwowskim

Leopold von Sacher-Masoch - literat austriacki, mieszkał we Lwowie, od jego nazwiska pochodzi termin "masochizm". Wsławił się tym, że w grudniu 1869 roku zawarł kontrakt z baronówną Fanny von Pistor, na mocy którego przez sześć miesięcy miał być jej niewolnikiem. Opis tego eksperymentu zawarł w wydanej rok później książce "Wenus w futrze". Dzieło okazało się z miejsca przebojem światowym, a Sader-Masoch patronem masochistów.

Szymon Wiesenthal - działacz żydowski, urodzony i wychowany we Lwowie, absolwent UJK. Jego dziełem są m. in. instytut dokumentujący zbrodnie hitlerowskie na Żydach i udane poszukiwania ukrywających się zbrodniarzy hitlerowskich

WRÓĆ